تبلیغات
دکتر حق شناس

طراحی


پنجشنبه 18 مهر 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

ارجحیت منافع ملی بر منافع گروهی را پاس بداریم /تاملی بر واکنش های کیهان به سفر نیو یورک

کلمات کلیدی : سیاست خارجی , حسن روحانی , محمد جواد ظریف , مجلس شورای اسلامی , کمسیون امنیت ملی و سیاست خارجی , منافع ملی ,



 
ارجحیت منافع ملی بر منافع گروهی را پاس بداریم 
 
دکتر محمدجواد حق‌شناس * 
 

هنگامی که دکتر حسن روحانی پس از یک سفر پراهمیت و تاریخی از نیویورک به تهران بازگشت با اقبال عمومی در میان احزاب، گروه‌های سیاسی، نخبگان و حتی افکار عمومی روبه‌رو شد. امواج حمایت از دستاوردهای سفر نیویورک حتی به مجالس و محافل سنتی که در گذشته همیشه نگاهی انتقادی به این نوع دستاوردها و روابط داشته‌اند نیز کشیده شد. شاید یکی از مهم‌ترین موضع‌گیری‌ها را بتوان از آن مجلس شورای اسلامی قلمداد کرد. هنگامی که 230 نماینده مجلس در بیانیه‌ای حمایت قاطع خود را از مواضع و عملکرد حسن روحانی و همکاران وی در وزارت خارجه به‌عمل آوردند. 

 در این میان گروهی کوچک اما پرسروصدا تلاش داشتند تا صدایی دیگر را بر روی امواج و تیتر یک روزنامه‌هایی که در اختیار داشتند به افکار عمومی منتقل کنند. گروهی که هنگام استقبال در فرودگاه مهرآباد به سبک و شیوه‌ای غیرمعمول و مخالف با ادب ایرانی- اسلامی ایرانیان رفتار نمودند گرچه مدعی دفاع از ارزش‌ها بودند و نوع رفتار و سبک عملشان با مدعایشان فاصله زیادی داشته است.

 در نهایت حضور محمدجواد ظریف در تهران فرصتی را فراهم آورد تا وی پس از حسن روحانی که در نشست مشترک مجلس و دولت به بیان گزارش سفر پرداخت، در نشست با کمیسیون سیاست خارجی مجلس به شرح دستاوردهای سفر بپردازد. این نوع تعامل‌ها و مراودات امری شناخته‌شده و مطلوب در روابط دو قوه شناخته می‌شود و بدیهی است که وزیر امورخارجه که سخنانش و گهگاه حتی سکوتش یا اخم‌ها و لبخندش می‌تواند نشانگر موضع دولت متبوعش باشد و باید بسیار سنجیده اظهارنظر و موضع‌گیری نماید در یک نشست غیرعلنی و تخصصی با نمایندگان کمیسیون سیاست خارجی این امکان را فراهم نماید تا درخصوص مواضع غیررسمی و خارج از چارچوب‌هایی که در گفت‌وگو با رسانه‌ها و یا طرف مقابل در مذاکرات بدان عمل می‌کند از شیوه شناخته‌‌شده فاصله گرفته و برخی از مباحث را در خارج از این چارچوب‌ها مطرح نماید و البته انتظار نمی‌رفت که سخنان محمدجواد ظریف در چنین نشستی که بنا به نقل وی غیرعلنی و محرمانه بوده است، از این جلسه درز نماید و در اختیار روزنامه‌ای قرار گیرد که با لحنی شبه‌حمایتی آن را به تیتر یک خود تبدیل نماید و مواضع وزارت امور خارجه را و شخص وزیر را در نشست‌های آتی با طرف‌های خارجی متزلزل کند. شاید برای آنها پیشبرد دیدگاه‌های جناحی و فردی مهم‌تر ارزیابی شود اما نحوه مدیریت این نوع نشست‌ها و انتقال برخی مباحث توسط برخی اعضا مطمئنا موجب خدشه و لطمه به روابط دو قوه خواهد شد. اتفاقی که علی‌القاعده در آینده باید از وقوع آن به نحوی مطلوب پیشگیری نمود.

 یکی از نقاط قوت دولت روحانی در این مدت کوتاه تلاش برای حفظ رابطه مناسب، قانونمند از موضع احترام با قوای دیگر بوده است و بر این مسئله بارها تاکید نموده است و حتی زمانی که وزرای معرفی‌شده توسط وی برای وزارتخانه‌های آموزش و پرورش، آموزش‌عالی علوم و تحقیقات و ورزش و جوانان موفق به کسب رای اعتماد از مجلس نشدند، آن را حق قانونی نمایندگان دانست و از ایشان گله‌مند نشد. اما به‌نظر می‌رسد که برخی این فضا را خیلی مطلوب ندانسته و به‌گونه‌ای درتلاشند تا روابط قوا را باهم مخدوش نموده و به‌گونه‌ای فضای بین قوه مجریه با قوای مقننه و قضائیه در دولت گذشته را احیا نمایند که این اتفاق به‌خصوص در این مقطع حساس به نفع هیچ‌کس نیست.

دکترای روابط بین‌الملل و استاد دانشگاه



لینک خبر :  http://armandaily.ir/?News_Id=55961


پنجشنبه 18 مهر 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

تلفن اوباما، پتكی بر سر نتانیاهو/واکاوی سفر نیویورک،پیش زمینه ها و پس زمینه ها

کلمات کلیدی : سیاست خارجی جمهوری اسلامی , باراک اوباما , نتانیاهو , حسن روحانی , محمد جواد ظریف , هاشمی رفسنجانی , محمد خاتمی , تحریم ها , اعراب و اسراییل ,


گفت و گو با دکتر محمدجواد حق شناس درباره شوک اخیر به لابی اسرائیل در آمریکا

تلفن اوباما، پتكی بر سر نتانیاهو

دنیای اقتصاد: بحث رابطه ایران و آمریكا این روزها نقل محافل اجتماعی و سیاسی ایران شده است و همه از آینده روابط میان این دو كشور سخن به میان می‌آورند كه چه می‌شود و چه خواهد شد.
 سفر اخیر رییس‌جمهور كشورمان به نیویورك باعث شد تا امیدها برای شكستن یخ رابطه ایران و آمریكا بیشتر شود و این تابو تا حدودی نیز شكسته شد. تماس تلفنی اوباما با رییس‌جمهور كشورمان و دیدار دو وزیر خارجه ایران و آمریكا به طور خصوصی با یكدیگر مجموعه عواملی بود كه باعث شد این موضوع مطرح شود كه ادامه روابط چگونه خواهد بود.
 از همین رو گفت‌وگویی داشتیم با دكتر محمدجواد حق‌شناس استاد علوم سیاسی و روابط بین‌الملل دانشگاه تا در این خصوص دیدگاه ایشان را جویا شویم.

روابط ایران و آمریکا را طی سالیان اخیر چگونه ارزیابی می‌کنید؟ و آینده روابط ایران و آمریکا را چگونه می‌بینید؟
     روابط میان ایران و آمریکا موضوع جدیدی نیست که در لحظه بخواهیم بدون ارتباط دادن با گذشته اظهار نظر كنیم و سیاستگذاران نمی‌توانند بدون توجه به گذشته هرنوع تصمیمی را اعمال نمایند و این رابطه پیچیدگی خاصی دارد، به‌خصوص ظرف 60 سال گذشته اوج حضور آمریكایی‌ها به زمان اشغال ایران توسط متفقین بازمی‌گردد و تقریبا از 1320  وارد ایران شدند و رفته رفته به عنوان شریک استراتژیک ایران پاجای پای بریتانیا نهادند. 
اما در مقطعی کوتاه در دوره دکتر مصدق مجبور به خروح از ایران شدند و پس از کودتای 32 علیه حکومت ملی دکتر مصدق حضور پررنگی در ایران داشتند. این روند تا سال 1356 و 57 ادامه داشت که یک پیوند جدی با مباحث داخلی ایران خورد. به خصوص در سال‌هایی که جرقه‌های انقلاب شروع شده بود، آمریکا حامی بلا منازع شاه بود. این موضوع موجبات گسترش بدبینی مردم و رهبران انقلاب را در پی داشت. به خصوص با سابقه دخالت آمریکا در سقوط دولت دکتر مصدق، این نگرانی ابعاد بیشتری می‌گرفت و با انقلاب 57 شاهد اوج‌گیری این جریان هستیم .
 شاید اشتباه استراتژیک آمریکا در راه دادن شاه به خاک این کشور و واکنش دانشجویان خط امام که به سفارت آمریکا در ایران حمله کردند، تاریخی‌ترین اتفاق در میان رابطه بین ایران و آمریکا رخ داد. آمریکا پس از این اتفاق روابطش را با ایران قطع کرد و دانشجویان پیرو خط امام 444 روز کارمندان سفارت آمریکا را در حصر نگه داشتند و این اقدام مورد تایید رهبر انقلاب نیز قرار گرفت و آن را انقلاب دوم و تکمله انقلاب مردمی ایران خواندند و پس از آن ما شاهد حمله همه‌جانبه عراق با حمایت آمریكا به خاک کشورمان بودیم که در سال 59 صورت پذیرفت و 8 سال خسارات بسیاری را به ما وارد کرد.
 بسیار خب، اما نوسانات دو دهه اخیر روابط ایران و آمریکا، جنس متفاوتی داشته است. به نظر شما مهم‌ترین ویژگی‌های تعامل ایران و آمریکا در دو دهه اخیر چه بوده است؟
       در این سال‌ها شاید یکی از مهم‌ترین مسائل سیاست خارجی ایران بحث روابط ایران و آمریکا تعریف می‌شود و همیشه در دستور کار سیاستمداران دو کشور بوده است. تحریم‌هایی که آمریکا علیه ایران اعمال کرد و تحت تاثیر انقلابی که در ایران رخ داده بود و ایران در مقابل اسرائیل قرار گرفت و گروه‌های مخالف اسرائیل را نیز حمایت می‌کرد. طبیعتا این خلاف سیاست‌های آمریکا در منطقه بود و اینجا بود که تضاد جدی میان سیاست‌های ایران و آمریکا به وجود آمد و حتی آمریکا اتهام جدید به‌عنوان واهی حمایت از تروریسم را به ایران وارد كرد.
      پس از آن نیز آمریکا رفته رفته خود را وارد مسائل داخلی کرد، مثل مطرح کردن مباحث حقوق بشری در ایران و حمایت آمریکا از گروه‌هایی که در تقابل با جمهوری اسلامی بودند این رابطه فرازونشیب‌های بسیاری یافت. با روی کار آمدن دولت سازندگی تلاش‌هایی در خصوص تنش‌زدایی با کشورهای منطقه و دنیا صورت گرفت اما به‌رغم این تلاش‌ها با حمله‌ای که به پایگاه نظامی آمریکا در عربستان رخ داد، آمریکا دوباره ایران را متهم کرد که به این پایگاه حمله کرده است و از این رو تنش‌ها مجددا بالا گرفت. 
      اما پس از روی کار آمدن دولت اصلاحات تا حدودی از تنش‌ها فروکاسته شد و شاهد نرمش میان طرفین بودیم. طرح گفت و گوی تمدن‌ها توسط رییس‌جمهوری ایران و حضور کلینتون در کاخ سفید فرصتی بود که توسط دو طرف از دست رفت و امکان حل و فصل منازعات بسیار کاهش یافت. با روی کار آمدن بوش از یک سو و روشن شدن فعالیت هسته‌ای ایران فضای روابط دو کشور به شدت متشنج شد و ایران به همراه عراق و کره‌شمالی در محور شرارت قرار گرفت و روابط ایران و آمریکا فرصت بهبود نیافت.
        با روی کار آمدن احمدی‌نژاد این رابطه به شدیدترین وضع ممکن رسید. همزمانی بوش و احمدی‌نژاد ما شاهد اوج منازعات طرفین بودیم. مطرح شدن بحث هلوکاست و... فضای سیاسی دو کشور را تغییر داد. اما با حضور اوباما و بابحث تغییری که مطرح شد شرایط متفاوت شد. اما حضور احمدی‌نژاد این موضوع را بسیار سخت می‌کرد. اما با این که دوره دوم احمدی‌نژاد با دوره اول آن متفاوت بود اما آمریکا نمی توانست به سیاست خارجی احمدی‌نژاد اطمینان کند در صورتی که احمدی‌نژاد حضور اوباما در کاخ سفید را تبریک گفت، نامه‌ای به آمریکا فرستاد، اما اوباما بر اساس این عدم اطمینان با رهبری ایران وارد نامه نگاری شد که از جزئیات آن اطلاع زیادی در دسترس نیست. 
       با پایان دوره احمدی‌نژاد، توجه سیاستمداران آمریکایی متوجه ایران بود که چه کسی جایگزین احمدی‌نژاد می‌شود، با رد صلاحیت شدن آقای هاشمی و عدم حضور خاتمی نگاه‌ها به سمت حسن روحانی رفت که مدت زیادی نماینده مجلس، دبیر شورای امنیت ملی و مسوول پرونده هسته‌ای ایران بود. طرح دیدگاه‌های روحانی موجب شد که حسن روحانی با حمایت‌هایی که از وی شد در مرحله اول انتخابات در یک فضای دور از پیش بینی در قامت یک رییس‌جمهور وارد فضای سیاست ایران شود.
      حرکت روحانی به خصوص انتخاب محمد جواد ظریف به عنوان وزیر امور خارجه و انتقال پرونده اتمی ایران به وزارت امور خارجه، نماد تغییر در سیاست خارجی ایران بود. سخنرانی حسن روحانی و اوباما در مجمع عمومی سازمان ملل حاکی از تغییر نگاه طرفین بود، به ویژه برگزاری اجلاس 5+1 نوید بخش برای حل و فصل منازعات بود. تماس تلفنی اوباما با حسن روحانی به اوج ماجرا رسید و تابوی عدم روابط ایران و آمریکا شکسته شد و آغازی بود برای حرکتی که دوطرف با میدان داری مجموعه خردورزان دو کشور به نتیجه و حل و فصل منازعات برسند.

دستاورد سفر نیویورک امسال چه تفاوتی با 8 سال گذشته داشت؟  همچنین فضای عمومی نسبت به ایران  را چگونه ارزیابی می‌كنید 
    تفاوت بسیاری داشت. ما برای اولین بار شاهد دیدار وزرای خارجه ایران و آمریکا بودیم. از طرفی دیگر دیدارهایی که برای طرف ایرانی فراهم شد مسبوق به سابقه نبود. در اجلاس امسال افزایش دیدارها با کشورهای اروپایی را شاهد بودیم، مثلا دیدار با رییس‌جمهور فرانسه، نخست وزیران کشورهای اروپایی و دیدار با وزیر امور خارجه انگلیس را شاهد بودیم. این اتفاقی است که در گذشته نبود. استقبال دبیر کل سازمان ملل از مواضع رییس‌جمهوری ایران و همچنین تغییر لحن مقامات آمریکایی را نسبت به گذشته شاهد بودیم به طوری که آمریکایی‌ها اعتراف به دخالت در کودتا علیه دولت مصدق کردند، اشاره به فتوای رهبر ایران کردند و از سقوط رژیم ایران سخن به میان نیاوردند.

تغییر لحن اوباما را چگونه می‌بینید؟ آیا تاثیری در آینده مذاکرات خواهد داشت؟
قطعا دارد. چون اوباما، جان کری را مستقیما مامور حل پرونده ایران کرد و دیدار وزرای دو کشور از اتفاقاتی است که به جای واسطه دو طرف مستقیم بر سر منافع خودشان سخن می‌گویند و به صراحت و به دور از هرگونه ابهام با یکدیگر گفت و گو می‌کنند.

پس منظور از صحبت‌های اوباما در خصوص اینکه گزینه نظامی همچنان روی میز است در دیدار با نتانیاهو چیست؟
عرصه سیاست را نمی توان انتزاعی نگاه کرد. تلفن اوباما به حسن روحانی یک شوک به لابی اسرائیل در آمریکا وارد کرد و مانند پتکی بر سر نتانیاهو بود.  و طبیعی است که با واکنش سختی در آمریکا روبه‌رو شده است. در این روند و دیدار بین اوباما و نتانیاهو  یکی از بدیهی ترین اصول دیپلماسی است که طرفی که به صورت تهاجمی آمده، هم صدایی کند و وی را آرام کند. اگر به دنیا به شکل واقعی نگاه کنید این اظهار نظر غیر قابل پیش‌بینی نبود و در مقابل هر فرد عصبی این صحبت‌ها گفته می‌شد.

تا چه حد به مذاکرات آینده ایران و 5+1 با ایران امیدوار هستید؟
ما یادمان باشد مذاکرات نزدیک به 10 سال است که ادامه دارد و در 8 سال گذشته به نقطه مورد توافق حتی نزدیک هم نشدیم. اما نمی توانیم انتظار زیادی داشته باشیم گرچه مهلت‌های اندکی مانند 3ماه و 6ماه برای حل موضوع در نظر گرفته شده است. اما ما فرصت زیادی نداریم، باید تا زمانی که اوباما وارد فضای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا و کنگره نشده است از فرصت استفاده کنیم. این آزادی عملی که اکنون اوباما دارد شاید در زمستان سال آینده نداشته باشد. به نظر من با توجه به سخنان رهبر معظم انقلاب در خصوص نرمش قهرمانانه، آقای روحانی از حضوری که در نیویورک داشت می‌توانست به خوبی استفاده کند اما به نظر من ایشان از حد اکثر برگ‌هایی که در دستانشان داشتند استفاده نکردند.

آیا به کم شدن تحریم‌ها امیدوار هستید؟
تحریم‌ها چند نوع است. آنهایی که توسط شورای امنیت وضع شده شاید به راحتی برداشته نشود. اما یک سری تحریم‌ها در کنگره آمریکا بوده امکان برداشته شدنشان هست. با این حال همین که تشدید تحریم‌ها قطع شده خود جای امیدواری دارد. اگر به توافقاتی بین ایران و غرب برسند می‌توان به سرعت شاهد کاهش تحریم‌هایی باشیم که توسط آمریکا و اروپا وضع شده است و کشورهایی که تا کنون با تحریم‌های ایران درگیر بودند آزادانه می‌توانند با ایران مبادلات خود را انجام دهند. اما تحریم‌هایی که توسط سازمان ملل وضع شده به راحتی برداشته نخواهد شد.

نتانیاهو در مصاحبه خود با بی بی سی ادعا كرد که اکثر کشورهای عربی به جز اسد در خصوص ایران با من موافق هستند. آیا واقعا این‌گونه است و کشورهای منطقه از بهبود رابطه ایران و غرب نگران هستند؟
    دقیقا. نتانیاهو اگر یک حرف درست زده باشد برای اولین بار همین است. آنها یعنی اسراییل و اعراب مشترکا  نگران رابطه ما با آمریکا هستند. بیشترین دلخوری اول برای اسرائیل است سپس برای اعراب و بعد هم روسیه و چین.

نیویورک تایمز در مقاله‌ای نوشت نتانیاهو هم‌اکنون سیاست‌مدار تنها است؟ آیا سیاست خارجی جدید جمهوری اسلامی اکنون اسرائیل را منزوی کرده است؟
     در مجمع عمومی در زمان سخنرانی حسن روحانی تنها صندلی که خالی بود صندلی اسرائیل بود، در صورتی که ما شاهد بودیم در سال‌های گذشته اکثر کشورها سالن را ترک می‌کردند.اکنون این اتفاق افتاده است.اما اگر دست روی دست بگذاریم این فرصت از دست می‌رود. ما زمان زیادی نداریم و باید با هوشیاری و دقت در زمانی مناسب مسائل را حل و فصل کنیم. زیرا این انزوا دائمی نخواهد بود و باید از فرصت هرچه زودتر استفاده کنیم.
     نتانیاهو در مصاحبه خود همچنین اشاره کرد که من دانشجوی تاریخ ایران هستم، اما مدعی شد که مردم ایران اگر آزاد بودند شلوار جین می‌پوشیدند و موسیقی غربی گوش می‌دادند. نتانیاهو چگونه در خصوص مردم ایران فکر می‌کند؟
    این که برخی محدودیت‌های اجتماعی در کشور ما وجود دارد کشف خیلی بزرگی نیست که نتانیاهو انجام داده است. نتانیاهو نباید به این اشتباه بیافتد که برخی از جوان‌ها که نارضایتی‌هایی دارند خطری برای نظام هستند. زیرا کشور اگر درمعرض  تهدیدی باشد همین جوانان دست روی دست نمی‌گذارند، زیرا آن کسی که او فکر می‌کند دلتنگ لباس جین است، در صورت وجود خطر لباس رزم می‌پوشد و جلوی دشمنان این سرزمین می‌ایستد.

راهبرد آینده سیاست خارجی ایران را چگونه می‌بینید؟
     ما باید خیلی سریعتر بر مبنای منافع ملی اولویت هایمان را روشن کنیم. انسجام در کشور و استفاده از ظرفیت‌های کشور و به خدمت گرفتن آنها در سیاست خارجی و حضور به عنوان یک قدرت منطقه در معادلات بین المللی نیاز است به لوازم این کار توجه ویژه‌ای کنیم و در قاعده بازی جهانی قرار گیریم.

به عنوان سخن آخر چه چیزی را مد نظر دارید؟
ظرفیت‌هایی که آقای روحانی می‌تواند از آن استفاده کند بسیار است. مثل حضور آقای هاشمی برای ارتباط بهتر با کشورهای منطقه به خصوص عربستان سعودی. که ما شاهد این هم هستیم که ملک عبدالله از آقای هاشمی دعوت کرده است که در مراسم حج امسال حضور پیدا کند که این باعث می‌شود که ما شاهد تغییرات جدی در معادلات حوزه خلیج‌فارس باشیم. ظرفیت محمد خاتمی در ارتباط با غرب و دیگر کشورهای جهان است که نباید از این ظرفیت‌ها بی تفاوت گذشت. اگر این ظرفیت‌ها دیده شود، کسانی که سیاست خارجی را هدایت می‌کنند اکنون از حمایت رهبری معظم انقلاب نیز برخوردارد هستند که با حمایت ایشان این سیاست خارجی می‌تواند موفق و کارآمد باشد.



سه شنبه 16 مهر 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

نظرسنجی، ابزاری برای کمک به تصمیم‌گیران



نظرسنجی، ابزاری برای کمک به تصمیم‌گیران/گفتگو با روزنامه ایران  16 مهرماه/1392 صفحه 23

گفت وگو با محمدجواد حق‌شناس فعال سیاسی اصلاح طلب 

ë فرزانه هنرمند 
اظهارت اخیر رئیس جمهوری مبنی بر این که «از دو دستگاه مهم نظرسنجی خواسته‌ام نظر مردم را بگیرند كه آیا با حركت دولت موافق هستند و آنهایی كه مخالف هستند چند درصد هستند.» در محافل رسانه ای و سیاسی بازتاب های مختلفی داشت. برخی آن را به معنای اشاره رئیس جمهور به رفراندوم درباره رابطه با امریکا تعبیر کردند. حال آن که به عقیده ناظران سیاسی این سخنان معطوف به حرکت اخیر دیپلماسی دولت بود. با دکتر محمدجواد حق شناس استاد دانشگاه و فعال سیاسی اصلاح طلب در این باره گفت وگو کرده ایم. 
آقای حق شناس، آیا به‌طور كلی فكر می‌كنید نظرسنجی می‌تواند تأثیری بر سیاست خارجی ما داشته باشد؟ 
سیاست خارجی حتی در كشورهایی كه به صورت فدرال اداره می‌شوند دارای ساختاری متمركز است و از ثبات برخوردار است. در كشورهایی كه دارای احزاب مختلف هستند و در هرانتخابات با هم رقابت می‌كنند وقتی حزب پیروز روی كار می‌آید، رئوس وزارت خارجه دچار تغییر می‌شوند و نه بدنه آن. چرا كه منافع ملی مهم‌ترین شاخص در حوزه تصمیم‌گیری وزارت خارجه است و این موضوع مورد دقت قرار می‌گیرد. در برخی از كشورها وقتی می‌خواهند در مورد مسأله مهمی تصمیم‌گیری كنند سراغ همه پرسی می‌روند. 
اما ما صحبت از نظرسنجی می‌كنیم و نه رفراندوم،تفاوت‌های این دو مقوله به نظر زیاد می‌رسد، درست است؟ 
همه پرسی یك قانونگذاری مستقیم است.این روند شاید در كشورهایی مثل سوئد بیشتر رواج داشته باشد كه وقتی می‌خواهند تصمیمات مهمی اتخاذ كنند به آرای عمومی مراجعه می‌كنند و این آرا نتیجه نهایی را تعیین می‌كند. 
اما بین نظرسنجی و همه پرسی تفاوت وجود دارد.نظرسنجی امروزه ابزاری است برای این‌كه یاری رسان تصمیم گیران باشد.در این روش مخاطبان مورد پرسش قرار می‌گیرند و بر اساس آن به ارائه خدمت می‌پردازند. 
اگر بخواهیم این را به دولت تسری بدهیم، نظرسنجی چگونه عمل خواهد كرد؟ 
دولت‌ها مهم‌ترین منبع قدرت هستند و طبیعتاً برای یك دوره انتخاب می‌شوند. رؤسای این دولت‌ها در دوران تبلیغات انتخاباتی یكی از مواردی كه را توضیح می‌دهند سیاست خارجی است.البته باید توجه داشت این بخش از سیاست كشور بسیار مورد توجه مردم نیز هست و مردم در رأی نهایی خود این موضوع را لحاظ می‌كنند. زمانی كه آن حزب و یا آن كاندیدای انتخابات به ریاست جمهوری می‌رسد سعی خواهد كرد شیوه‌های خود را اجرایی كند. اما ممكن است ایده‌های او در كشورش دچار اختلاف نظرهایی باشد. مثلاً مجلس ونهادهای قدرتمند یا احزاب مخالف در این زمینه با او چالش داشته باشند از این رو دولت برای این‌كه از اقتدار برخوردار شود و بر صحت عمل خود اطمینان یابد از ابزار نظرسنجی استفاده می‌كند. نظرسنجی می‌تواند به كمك سیاستگذاران بیاید تا تصمیم مناسب را اتخاذ كنند و یا از افكار عمومی درباره آن موضوع اگاه شوند. 
آیا آگاهی داشتن از نظر مردم تضمین‌كننده ادامه روندی است كه مردم به آن نظر مثبت داشته‌اند؟ 
نظرسنجی چیزی را ضمانت نمی‌كند. از آنجایی كه در كشور ما بخش مستقلی برای نظرسنجی وجود ندارد بسیاری از آمارها قابل استناد نیست بلكه یك شمایی از آنچه هست را به ما نشان می‌دهد.با توجه به برخوردهایی كه در چند سال گذشته با مبحث نظرسنجی صورت گرفته است ما شاهد پا گرفتن نهادهای تخصصی نبوده‌ایم. نظرسنجی‌هایی هم كه انجام می‌شود معمولاً از سوی نهادهای دولتی و نظامی انجام می‌شود. مثلاً بسیج، صدا و سیما، جهاد دانشگاهی و ناجا. این نظرسنجی‌ها معمولاً موردی و در خصوص مسائل خود آن نهاد صورت می‌گیرد. سازمان‌های نظرسنجی مستقل می‌توانند مورد اعتماد همه نهادها و از سوی دیگر افكار عمومی قرار گیرند. 
آیا پرسش از مردم آن‌ها را به سمت نشاط سیاسی و این‌كه در روند اداره امور هم سهیم هستند سوق نمی‌دهد؟ 
در قانون ما، تعریف نشده است كه سیاست‌های جزئی‌تر برآمده از افكار عمومی باشد. نهایتاً مردم در انتخابات می‌توانند نظر خود ر ا با یك پشتوانه حقوقی نشان دهند. 
تأكید می‌كنم نظرسنجی یك ابزار است كه می‌تواند درتصمیم‌گیری بهتر كمك كند.اما در مورد خاص سیاست خارجی باید توجه داشت كه منافع ملی و منافع متقابل و توان و قدرت كارشناسی و دیپلماتیك تعیین‌كننده است و ابزارهای قابل اعتماد‌تر و آزموده‌تری است. 



دوشنبه 15 مهر 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

نظر سنجی یکی از ابزارها ی تصمیم گیری در سیاست خارجی است





  • گفتگو با روزنامه ایران 15/ مهرماه/1392

    نظر سنجی ابزار ی برای تصمیم گیری است

    سیاست خارجی حتی در كشورهایی كه به صورت فدرال اداره می شوند دارای ساختاری متمركز است و از ثبات برخوردار است. در كشورهایی كه دارای احزاب مختلف هستند و در هرانتخابات با هم رقابت می كنند وقتی حزب پیروز بر روی كار می اید ،رئوس وزارت خارجه دچار تغییر می شوند و نه بدنه ان .چراكه منافع ملی مهمترین شاخص در حوزه تصمیم گیری وزارت خارجه است و این موضوع مورد دقت قرار می گیرد. در برخی از كشورها وقتی می خواهند در مورد مساله مهمی تصمیم گیری كنند سراغ همه پرسی می روند ،همه پرسی یك قانون گذاری مستقیم است.این روند شاید در كشورهایی مثل سوئد بیشتر رواج داشته باشد كه وقتی می خواهند تصمیمات مهمی اتخاذ شود به ارائ عمومی مراجعه میكنند و این ارا نتیجه نهایی را تعیین می كند. اما بین نظر سنجی و همه پرسی تفاوت وجود دارد .نظرسنجی امروزه ابزاری است برای اینكه یار ی رسان تصمیم گیران باشد.در این روش مخاطبان مورد پرسش قرار می گیرند و بر اساس ان به ارائه خدمت می پردازند.

    دولتها مهمترین منبع قدرت هستند و طبیعتا برای یك دوره انتخاب می شوند.روسای این دولت ها در دوران تبلیغات انتخاباتی یكی از مواردی را كه را توضیح می دهند سیاست خارجی است.البته باید توجه داشت این بخش از سیاست كشور بسیار مورد توجه مردم نیز هست و مردم در رای نهایی خود این موضوع را لحاظ می كنند.زمانیكه ان حزب و یا ان كاندیدای انتخابات، به ریاست جمهوری می رسد سعی خواهد كرد شیوه های خود را اجرایی كند اما ممكن است ایده های او در كشورش دچار اختلاف نظرهایی باشد.مثلا مجلس ونهادهای قدرتمند یا احزاب مخالف در این زمینه با او چالش داشته باشند از این رو دولت برای اینكه از اقتداربرخوردار شود و بر صحت عمل خود اطمینان یابد از ابزار نظرسنجی استفاده می كند.نظرسنجی می تواند به كمك سیاست گذران بیاد تا تصمیم مناسب را اتخاذ كند و یا از افكار عمومی درباره ان موضوع اگاه شود.

    نظرسنجی چیزی را ضمانت نمی كند .از انجایی كه در كشور ما ایران بخش مستقلی برای نظرسنجی وجود ندارد بسیاری از امارها قابل استناد نیست بلكه یك شمایی از انچه هست را به ما نشان می دهد.با توجه به برخوردهایی كه در چند سال گذشته با مبحث نظرسنجی صورت گرفته است ما شاهد پا گرفتن نهادهای تخصصی نبوده ایم. نظرسنجی هایی هم كه انجام می شود معمولا از سوی نهادهای دولتی و نظامی انجام می شود.مثلا بسیج،صداو سیما،جهاد دانشگاهی و ناجا .این نظرسنجی ها معمولا موردی و در خصوص مسائل خود ان نهاد صورت می گیرد.سازمان های نظرسنجی مستقل می تواند مورد اعتماد همه نهادها و از سوی دیگر افكار عمومی قرار گیرد .

    در قانون ما ،تعریف نشده است كه سیاست ها برامده از افكار عمومیمستند به نظر سنجی باشد.به هرحال تفكیك قوا را داریم ..تاكید می كنم كه نظر سنجی یك ابزار است كه می تواند درتصمیم گیری بهتر كمك كند.اما در مورد خاص سیاست خارجی باید توجه داشت كه منافع ملی و منافع متقابل و توان و قدرت كارشناسی و دیپلماتیك تعیین كننده است و ابزارهای قابل اعتماد تر و آزموده تری است .



یکشنبه 14 مهر 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

هاشمی و خاتمی بال‌های پرواز روحانی در سیاست خارجی / سرمقاله ارمان 14 مهرماه92

کلمات کلیدی : سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران , حسن روحانی , محمد جواد ظریف , باراک اوباما , جان کری , هاشمی رفسنجانی , محمد خاتمی , اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد ,



هاشمی و خاتمی بال‌های پرواز روحانی در سیاست خارجی 

 

نامزدی حسن روحانی در انتخابات یازدهم ریاست‌جمهوری با خود این پیام را به همراه داشت که در صورت راهیابی وی به پاستور وضعیت نسبی این انتخاب تصحیح مسیر حرکتی دیپلماسی کشور در 4 سال آینده خواهد بود.

 حضور متمادی نزدیک به دو دهه‌ای حسن روحانی در کسوت نمایندگی مجلس و عضو ارشد کمیسیون سیاست خارجی و همچنین نمایندگی مقام معظم رهبری در شورای عالی امنیت ملی در دو دهه اخیر و مسئولیت دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی در دوران اصلاحات وسازندگی از وی سیاستمردی آگاه و مسلط بر حوزه‌های سیاست خارجی، سیاست داخلی و مباحث امنیتی نظام جمهوری اسلامی را نمایش داده است.

 پس از اعلام نظر شورای نگهبان درخصوص عدم احراز صلاحیت هاشمی‌رفسنجانی لاجرم تمامی نگاه‌ها از سوی نخبگان، گروه‌های سیاسی اصلاح‌طلب و میانه‌رو و همچنین طبقه متوسط شهری و اقوام ایرانی به‌سوی وی متوجه شد. موضع‌گیری‌های سنجیده، حساب‌شده و استفاده دقیق از کلمات و عبارات در پیام‌های تلویزیونی و تبلیغاتی انتخابات به‌ویژه در مناظره‌های تلویزیونی که رقبایی همچون ولایتی، جلیلی و قالیباف طرف رقابتی وی بودند موقعیت روحانی را در مدتی کوتاه ارتقا داد و از وی به‌عنوان یک پدیده انتخاباتی در میان نخبگان به کرات یاد شد. 

اولین گام حسن روحانی پس از مراسم تحلیف و در روزی که در برابر نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی برای مراسم تحلیف حاضر شد، با قوت برداشته شد. حضور بیش از 30 کشور که در سطح مقامات عالی‌رتبه در این مراسم حضور به‌هم رساندند و حدود یک‌سوم از آنها در سطح روسای دولت بودند، نشان از اولویت‌های حسن روحانی در سالیان 4 ساله ریاست‌جمهوری داشت و پس از این مراسم بود که فهرست همکاران خود را برای گرفتن رای اعتماد به مجلس منتشر کرد.

 وجود نام محمدجواد ظریف دیپلمات باسابقه و فردی که نزدیک به سه دهه در سطوح مختلف در وزارت امورخارجه یا نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد و تا سطح معاونت روابط بین‌الملل دارای تجربه بود، نشان از تسلط حسن روحانی و عزم وی بر استفاده از دیپلمات‌های مجرب و آشنا به کار را در این عرصه بود. گفتنی است محمدجواد ظریف اولین وزیر خارجه جمهوری اسلامی در 30 سال گذشته بود که تحصیلاتی مرتبط با علوم سیاسی و روابط بین‌الملل داشت که به این کار برگزیده می‌شد. (تحصیلات وزرای خارجه قبل از وی در حوزه‌های علوم آزمایشگاهی، مهندسی معماری، پزشکی اطفال، علوم تربیتی و مهندسی هسته‌ای بود).گام هوشمندانه و راهبردی بعدی حسن روحانی تصمیمی بود که با حمایت و موافقت رهبری معظم انقلاب میسر شد و آن انتقال پرونده هسته‌ای ایران از شورای امنیت ملی به وزارت خارجه و سپردن آن به وزیر خارجه جدید بود که این پیام را با خود داشت که نگاه جمهوری اسلامی به این پرونده یک نگاه سیاسی و کارشناسی است و همچون گذشته به این پرونده نگریسته نمی‌شود. 

برگزاری اجلاس شانگهای و حضور حسن روحانی در این اجلاس و دیدار وی با روسای جمهور شرکت‌کننده به‌ویژه دیدار با روسای جمهور روسیه و چین در اولین سفر خارجی حسن روحانی به بیشکک ظهور و بروز یافت که در نوع خود گام مهم و موثری قلمداد می‌شود

 سرانجام حضور حسن روحانی در اجلاس سالیانه مجمع عمومی بلندترین و شاخص‌ترین حرکت دولت یازدهم در عرصه سیاست خارجی به حساب می‌آید که اتفاقات مهمی را در عرصه سیاست خارجی برای ایران رقم زد. سخنرانی دکتر حسن روحانی در مجمع عمومی که توجه اکثر رسانه‌های بین‌المللی و سیاستمداران حاضر در این مهم‌ترین اجلاس سالیانه روسای کشورها را به‌دنبال داشت؛ سخنرانی‌ای بسیار حساب‌شده، مطالعه‌شده و با حفظ حقوق ملت ایران و منافع ملی و با هدف متوقف شدن قضاوت‌های منفی جامعه جهانی نسبت به ایران ارائه شد و اعلام کرد که به‌دنبال افزایش تنش با کشور آمریکا نیست و در عین حال مشخص نمود که به سخنان اوباما رئیس‌جمهور آمریکا دقیقا گوش فرا داده و درخصوص پرونده هسته‌ای نیز آماده رفع سوءتفاهمات با جامعه جهانی است.

 حضور همزمان محمدجواد ظریف و جان کری به‌عنوان روسای هیات‌های نمایندگی ایران و آمریکا در جلسه 1+5 نیز ظرفیت فراوانی را برای دیپلماسی گروه دیپلمات ایران به‌همراه داشت. در این میان گزارش‌های وزیر خارجه کشورمان در صفحه فیس‌بوک خود برای دیپلماسی عمومی ایران نیز فضایی جدید و تماشایی را فراهم کرد 

 نهایتا در آخرین دقایق سفر بسیار تاریخی به نیویورک فرصتی فراهم شد تا روسای جمهور ایران و آمریکا در یک مکالمه 15 دقیقه‌ای تلفنی تابوی عدم گفت‌وگوی سی‌وچند ساله را بشکنند و فرصت را از گروه‌های تندرویی که همیشه به‌دنبال افزایش تنش و تخاصم میان دو دولت بودند را بگیرند. 

اتفاقی که نتانیاهو، نخست‌وزیر افراط‌گرای اسرائیل را به‌شدت عصبانی کرد و او را سرآسیمه برای حضوری غیرمتعادل در نیویورک مجبور ساخت. این پریشانی تنها نصیب نخست‌وزیر اسرائیل نشد بلکه بسیاری از سران کشورهای عربی که در این سال‌ها بر آتش این اختلافات می‌دمیدند را نیز در بهت و نگرانی فرو برد. 

 البته در داخل کشور نیز موجب برخی نگرانی‌ها در میان نیروهایی شد که تاکنون عادت کرده بودند به مباحث رابطه بین ایران و آمریکا با یک چشم بنگرند. گفت‌وگو و گزارش حسن روحانی به نمایندگان مجلس و خبرنگاران در بازگشت از سفرش از نیویورک حکایت از آن داشت که مجموعه رفتارهای دولت یازدهم در حوزه سیاست خارجی در مسیری درست قرار دارد. حمایت 230 نماینده مجلس از وی و بازتاب‌های مثبتی که بعد از سفر و در هنگام سفر در رسانه‌ها با دیدگاه‌های متفاوت ارائه شد، همگی نشان از این موفقیت دارد. گرچه حضور اندکی از جریانات افراطی در فرودگاه و ابراز مخالفت به‌گونه‌ای که با فرهنگ و ادب ایرانی همخوانی ندارد را نیز نمی‌توان از دیده دور نگه داشت.

اما اظهارات روحانی مبنی بر تداوم این سیاست‌ها بر بستر منافع ملی و دفاع از حقوق ملت ایران جای قدردانی و حمایت بیش از پیش را توسط نخبگان، احزاب و شخصیت‌های سیاسی و اجتماعی دارد و بهره‌برداری از سیستم نظرسنجی که بتواند نگاه مردم و نخبگان را برای تصمیم‌گیران سیاست خارجی فراهم نماید نیز در این راستا ارزیابی می‌شود. 

 امید است که حسن روحانی و محمدجواد ظریف برای حرکت‌های آینده خود که مطمئنا مسیری پرفراز و نشیب و سخت را در پیش دارند، به‌گونه‌ای عمل کنند که از تمامی ظرفیت‌های موجود در کشور برای پیشبرد منافع ملی که در راس سیاست خارجی قرار دارد، استفاده کرده و از آن غفلت نورزند. شاید یادآوری این نکته ضروری باشد که استفاده از ظرفیت شخصیت‌هایی چون آیت‌ا... هاشمی‌رفسنجانی که از او به‌عنوان معمار بازسازی روابط ایران و کشورهای عربی و در راس آن عربستان سعودی شناخته می‌شود برای بهبود روابط ایران و کشورهای منطقه به‌عنوان حرکتی نمادین و سرنوشت‌ساز می‌تواند در حل و فصل سریع‌تر مسائل سیاست خارجی به ایران کمکی شایان توجه را بنماید. استفاده از فرصت مناسب برای پاسخ مثبت به دعوت دوستانه و برادرانه ملک‌عبدا... از وی مطمئنا راهگشای بسیاری از مشکلات میان ایران و عربستان و پس از آن بسیاری از کشورهای عربی و مسلمان خواهد بود. همچنین حضور سیدمحمد خاتمی به‌عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های جمهوری اسلامی در عرصه روابط بین‌الملل که با طرح گفت‌وگوی تمدن‌ها فرصتی طلایی را برای سیاست خارجی ایران رقم زد، در حوزه سیاست بین‌الملل به‌ویژه در مورد کشورهای اتحادیه اروپا نیز به‌عنوان یکی از ظرفیت‌های خاموش و معطل‌مانده جمهوری اسلامی است که می‌تواند فعال شده و بسان موتورهایی باشد که دو بال سیاست خارجی روحانی را برای پروازی مطمئن و پرافتخار تقویت و حمایت کند.

دکترای روابط بین‌الملل و استاد دانشگاه



لینک خبر :  http://armandaily.ir/?News_Id=55418


یکشنبه 14 مهر 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

«شعار مرگ بر آمریکا» از کجا آمد

کلمات کلیدی : شعار مرگ بر آمریکا , سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران , ایالات متحده امریکا , شوروی , نه شرقی نه غربی , امام خمینی , هاشمی رفسنجانی ,


«شعار مرگ بر آمریکا» از کجا آمد؟
گفت و گوی آریا با محمد جواد حق شناس:

«شعار مرگ بر آمریکا» از کجا آمد

خبرگزاری آریا- بهتراست روابط دو کشور به جای اینکه متاثر از ارائه شعارهای برخی از اقشار مردم باشد توسط نمایندگان اصلی دولت  صورت بگیرد.
محمد جواد حق شناس در گفت و گو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری آریا در خصوص شعار "مرگ بر آمریکا " اظهار داشت: چنانچه ما نگاهی به تاریخ شکل گیری  شعار " مرگ بر آمریکا " و ورود این شعار به گفتمان غالب مردم انقلابی که علاقمند بودند نظریات خود را به گونه ای به سمع و نظر دیگران برسانند، بیندازیم شاید تا حدودی به فلسفه ورود این شعار و اتخاذ این رویکرد آگاه شویم.

وی با اشاره به پیامد شعارهای ضد غرب ادامه داد: با شکل گیری اولین هسته تظاهرات و مخالفت های علنی مردم با حکومت در سال 56 و پس از انتشار خبر رحلت آیت اله سید مصطفی خمینی شاهد اولین پیامدهای مردمی در کشور بودیم که با برگزاری برخی از مراسم بزرگداشت ها و پس از آن واکنش ناشیانه مسئولین تبلیغاتی نظام طاغوت شاهنشاهی با انتشار مقاله مشهوری که در روزنامه اطلاعات همان زمان پخش شد ابعاد این تظاهرات و رویکردهای سیاسی در جامعه پر التهاب آن روز گسترش پیدا کرد.

این فعال سیاسی اصلاح طلب اضافه کرد: شعارهای اولیه عمدتأ در بزرگداشت تکریم امام، آزادی زندانیان سیاسی و مقابله با استبداد شکل گرفت اما به مرور زمان وقتی که حرکت مردم و نظام سیاسی به یک تقابل جدی مبدل شد شاهد برخی از مواضع قدرت های بزرگ آن زمان در حمایت از نظام مسقر شاهنشاهی و حمایتهایی که عمدتأ  در دنیای شرق و غرب اعمال می شد، بودیم.

محمد جواد حق شناس تصریح کرد: پس از برخوردهای خشن همراه با کشتار مردم توسط ایادی نظامی و رژیم شاهنشاهی به ویژه پس از اعمال گسترده حکومت نظامی به انقلاب مردم ایران ابعاد بین المللی داد. این روند با مهاجرت امام از نجف به پاریس دارای گستره وسیع تری شد و از آن زمان شعار محوری " نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی " به شعارهای اصلی انقلاب در کنار شعار " استقلال آزادی جمهوری اسلامی " مبدل شد. در این میان حمایت همه جانبه غرب به ویژه آمریکا پس از واقعه 17 شهریور از رژیم شاهنشاهی به مرور زمان فضائی را در کشور به وجود آورد که " شعار مرگ بر آمریکا " وارد ادبیات سیاسی مردم انقلابی ایران شد.

این استاد علوم سیاسی  بیان داشت: پس از پیروزی انقلاب اسلامی این تقابل با پر رنگ شدن ادبیاتی که توسط نیروهای چپ گرا و در عین حال سازمان هایی که در گذشته عملیات نظامی علیه رژیم شاهنشاهی و یا مستشاران غربی آمریکائی را در ایران بر عهده داشتند با شدت بیشتری همراه شد و نگرش و نگاه ضد آمریکائی به بالاترین حد خود افزایش پیدا کرد.

وی خاطر نشان کرد: تصمیم آمریکا برای تغییرات در حکومت ایران و اجازه ورود شاه به خاک آمریکا منجر به اشغال سفارت آمریکا توسط دانشجویان پیرو خط امام شد و از آن روز به بعد با نگاهی که امام مطرح کردند و اشغال سفارت آمریکا را که انقلابی بزرگتراز انقلاب اول ارزیابی کردند، شعار " مرگ بر آمریکا " یکی از محوری ترین شعارهای مردم، نظام و همچنین علاقمندان به به نظام جمهوری اسلامی را شکل داد که این روند به نوعی تا رحلت امام ادامه پیدا کرد و در این مدت در کنار شعار " مرگ بر آمریکا " شعارهایی همچون " مرگ بر شوروی " " مرگ بر انگلیس " و " مرگ بر منافقین و صدام " نیز از مواردی بود که به شعارهای سنتی و شناخته شده مردم اضافه شد.
وی با اشاره به فروپاشی دولت شوروی خاطر نشان کرد: با گذشت زمان و با فروپاشی شوروی و در نهایت اتمام حکومت صدام ، این شعارها نیز از میان مردم انقلابی کاسته شد و در حال حاضر بعد از تغییراتی که در فضای سیاسی کشور پس از انتخاب حسن روحانی شکل گرفت و همچنین مکالمه ای که میان روحانی و اوباما همراه با دیدار ظریف و جان کری حرف هایی رخ داد در خصوص دائمی بودن طرح شعار " مرگ بر آمریکا " شنیده شد که شاید معروفترین آن را امام جمعه اصفهان مطرح کرد که شعار " مرگ بر آمریکا " آیه قرآن نیست که تا ابد بخواهد مطرح شود و یا اظهارات هاشمی مبنی بر اینکه حتی در نگاه امام هم این شعار به عنوان شعار دائمی مورد توجه نبود.

مشاور امور بین الملل وزیرکشور در دوران اصلاحات ابراز عقیده کرد: به اعتقاد من باید در خصوص روابط دو کشور به جای ارائه شعارهای برخی از اقشار مردم ایران که معمولأ در نمازهای جمعه و راهپیمائی های مثل روز قدس باید اجازه داد که تصمیم را مذاکره کنند گان و نمایندگان اصلی دولت جمهوری اسلامی که مورد تأیید و حمایت مردم بر اساس رأیی که در 24 خرداد دادند وهمچنین رأی اعتمادی که اکثر نمایندگان در مجلس به وزرای دولت یازدهم دادند، بگیرد.

حق شناس در پایان خاطر نشان کرد: بهتر است نحوه تعامل با کشورهای خارجی همچون آمریکا، روسیه، فرانسه و انگلیس به جای اینکه در غالب این گونه شعارها که مبتنی بر نظر کارشناسی نیست پی گیری شود در پای میز مذاکره و بر اساس نظریات کارشناسی مبتنی بر منافع ملی فراهم و پیگیری شود.      

برچسب ها: آمریکا - شعار - استعمار - ایران
کد خبر: 20131006133540282


چهارشنبه 3 مهر 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

نرمش سخنان روحانی(در مجمع عمومی) کمتر از حد انتظار بود

کلمات کلیدی : نرمش قهرمانانه , رهبر انقلاب , حسن روحانی , مجمع عمومی , سازمان ملل متحد , اقتدار , تسنیم ,


محمد جواد حق شناس
حق‌شناس در گفت‌وگو با تسنیم:

سخنان روحانی مقتدرانه بود/ رییس‌جمهور حقوقی و حساب‌شده حرف زد


خبرگزاری تسنیم: یک فعال سیاسی اصلاح‌طلب سخنان رئیس جمهور را حقوقی و حساب شده دانست و گفت: نرمش سخنان روحانی کمتر از حد انتظار بود.

محمدجواد حق‌شناس عضو جبهه اصلاح‌طلبان در گفت‌وگو با خبرنگار حوزه احزاب خبرگزاری تسنیم، سخنان رئیس‌جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل را مثبت ارزیابی کرد و اظهار داشت: روحانی سخنانی پخته، حساب شده، برنامه‌ریزی شده و در حد انتظار در سازمان ملل ارائه کرد.

عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی  تصریح کرد: رئیس‌جمهور به خوبی توانست حقوق مردم و ملت ایران را با زبان حقوقی بیان و از آن دفاع کند، بدون اینکه بهانه‌ای دست سیاستمداران و رسانه‌های غربی کسی بدهد.

عضو جبهه اصلاح‌طلبان ادامه داد: روحانی به همه نکاتی که لازم بود مطرح شود، اشاره کرد و در سخنرانی وی بر اساس یک بازی برد-برد و در فضای مبتنی بر احترام و اعتماد متقابل شکل گرفته بود.

حق‌شناس سخنان رئیس‌جمهور را هوشمندانه دانست و افزود: روحانی به جای اینکه از رژیم صهیونیستی، رژیم اشغالگر قدس و حتی اسرائیل نامی ببرد، به ظلمی که به مردم فلسطین می‌شود اشاره کرد و رفتاری که با آنها می‌شود را بدتر از آپارتاید عنوان کرد که آپارتاید یک مفهوم حقوقی در حوزه بین‌الملل است و زمانی که حرف از ظلم به مردم فلسطین می‌شود، همگان متوجه می‌شوند و نیازی نیست که نام ببرید و همگان درمی‌یابند که منظور، رژیم صهیونستی است.

وی اضافه کرد: در این سخنان روحانی ضمن اینکه از مواضع خود هیچ عقب‌نشینی نکردیم، هیچ بهانه‌ای نیز به دست کسی نداده شد تا جایگاه رئیس جمهور ایران و یا سخنان وی را زیر سوال ببرند.

این فعال سیاسی اصلاح‌طلب با بیان اینکه اقتدار سخنان رئیس‌جمهور بیش از انتظار بود، خاطرنشان کرد: با توجه به اشاراتی که رهبر انقلاب در مورد نرمش قهرمانانه داشتند، به شخصه انتظار نرمش بیشتری در سخنان رئیس‌ جمهور داشتم که این نرمش کمتر از حد مورد انتظار بود.

حق‌شناس ادامه داد: بنده انتظار داشتم اگر رئیس‌جمهور 50 درصد اقتدار نشان می‌دهد، 50 درصد هم نرمش نشان دهد که در عمل دیدم 75 درصد اقتدار نشان داده شد و 25 درصد نرمش داشت که نرمش آن کمتر از حد انتظار بود و بیشتر مقتدرانه 



یکشنبه 31 شهریور 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

نامه جبهه اصلاح‌طلبان و اعتدال‌گرا یان به باراک اوباما

کلمات کلیدی : ایالات متحده آمریکا , باراک اوباما , گفتگو , سیاست خارجی , تحریم ها , 28 مرداد 1332 , حوادث سال 88 , انتخابات1392 ,


نامه جبهه  اصلاح طلبان و اعتدال گرایان ایران به باراک اوباما

خبرگزاری آریا-تعدادی از احزاب اصلاح طلب و اعتدال گرا در ایران در نامه ای خطاب به اوباما  اعتراض  شدید خود را  به تداوم  وضع دور جدیدی از تحریم های کور و خشن بر علیه مردم ایران اعلام کردند.
در این نامه تاکید شده است:تحریم هایی که جز ایجاد  زمینه رانت  خواری  برای عده ای سودجو و تحمیل فشارهای مضاعف  بر طبقات محروم و فرودست  جامعه  و تعمیق کدورت های  قلبی مردم حق جوی  این مرز و بوم در برابر داعیه بشردوستانه غرب، دستاورد دیگری دربر  نداشته است. 
در متن کامل این نامه آمده است:
بنام خدا
حضور رئیس جمهور محترم و مردم فهیم ایالات متحده امریکا 
با سلام؛ 

سلامی به سبزی مراتع و بیشه های پرگل شمال ایران و طراوت وصف ناپذیر جنگلهای تونگا در آلاسکا؛ 
و با درودی به گرمای  ریگهای کویر مرکزی  ایران و به رنگ دلنشین حیات دربیابان های سرخ گون آریزونا؛ 
و به امید روزهای مملو از عشق و امید به شیرینی کلام حافظ و سعدی در ایران و نگاه های لطیف و آرزومندانه رابرت فراست وامرسن در افق های دور دست حیات مردم آمریکا ؛ 
هنوز هم خاطرات تلخ و تاسف بار وقایع یازده سپتامبر از اذهان مردم ایران محو نشده است، حادثه ای تاسف بار از سرگذشت قربانیان خشونت های غیر انسانی که در جریان آن مردم مسلمان و متمدن ایران باافروختن شمع های همدردی و همدلی در خیابان ها و میادین شهرها، این رخداد تلخ را به سوگ نشستند و بدینسان با نمایش درک والای خود، امیدی وصف ناپذیر  را در قلب ها خلق نمودند تا شاید تابوی شوم دشمنی های دو ملت چون کوه یخ ذوب  شود و دیوار های بلند بی اعتمادی فرو ریزد.
باشد که زخم های  کهنه و جراحات دردآور  کودتای 28 مرداد سال 1332  و حمایت های سوال برانگیز دولت آمریکا از جنایات خونبار صدام حسین که بر دل مردم ایران نقش بسته است به مدد صبر، تدبیر و شکیبایی مثال زدنی این ملت قدری التیام یابد و هر دو ملت در کمال عقلانیت و دور اندیشی و بدون سکون و توقف  در گذشته، به سمت دوستی و مدارا حرکت نمایند و به همسویی منافع عظیم مشترک و حل نقاط اختلاف بیاندیشند. 
ولی متاسفانه دیدیم که تمامی این آمال و آرزوها در کوران سودجویی برخی انحصار طلبان بر بادرفت و دولت وقت امریکا در بکارگیری ارعاب و تهدید و ایراد اتهام شرارت بر علیه ایران کمترین تردیدی به خود راه نداد . اما باورود پریزیدنت اوباما به صحنه قدرت و انعکاس طنین دلنشین راهبرد«تغییر» در سیاست های سنتی و منسوخ دشمن هراسانه امریکا، افق های امیدوار کننده ای بر قلوب مردم دردمند جهان تابیده شد و جوانان و آینده سازان ملت ها از خود پرسیدند  که آیا می توان به نزدیکی قلوب گرم و صبور مردم هر دو کشور امید وار بود؟
و امروز با گذشت بیش از یک قرن  از انقلاب پرشکوه مشروطه  ایران و سپری شدن سه دهه از انقلاب بزرگ و تاریخ ساز مردم مسلمان ایران، مردم ایران ضمن درک تمامی محدودیت‌ها ومشکلات پیش رو وعلیرغم خاطرات تلخ وقایع سال88، در مسیر حرکت به سوی فردایی روشن و بر خوردار و با اتکای بر عقلانیت و دور اندیشی خود وارد انتخاباتی تعیین کننده شدند تا با انتخاب گزینه عقلانیت و اعتدال و تغییر برخی رویکردهای تند و خشن،‌در پی اعتلای بیش از پیش جایگاه منطقه ای و جهانی  خود گام بردارند و از پس هزاران سال تمدن و اعتبار جهانی ایران، پیام آور صلح و دوستی برای  تمامی ملل جهان باشند.
اما صد افسوس که در یک چنین برهه حساسی در تاریخ ملت ایران ، نیات مغرض و فرصت طلب باز هم بر طبق دشمنی ها و کدورت ها می کوبند و بر خلاف خواست ملت خود و طی اقداماتی که در تضاد کامل با شئون دموکراسی  و احترام به حقوق ملتهاست، خواستار تداوم تحریمها و فشارهای مضاعف بر ملت ایران هستند.
از همین رو تنظیم کنندگان این نامه به عنوان بخش بزرگی  از احزاب جریان های اصلاح طلب و اعتدال  گرا در ایران  و  به نمایندگی از نخبگان سیاسی و دانشگاهی کشور، اعتراض  شدید خود را  به تداوم  وضع دور جدیدی از تحریم های کور و خشن بر علیه مردم ایران اعلام می نماید، تحریم هایی که جز ایجاد  زمینه رانت  خواری  برای عده ای سودجو و تحمیل فشارهای مضاعف  بر طبقات محروم و فرودست  جامعه  و تعمیق کدورت های  قلبی مردم حق جوی  این مرز و بوم در برابر داعیه بشردوستانه غرب، دستاورد دیگری دربر  نداشته است. 
در پایان از رییس جمهور  امریکا جناب آقای اوبامانمایندگان کنگره ، احزاب ، تشکل ها ، نهاد های مردم نهاد و نخبگان آن کشور درخواست می نماییم  تا با ورود موثر به موضوعات مورد علاقه دو ملّت و تلاش  در جهت رفع تحریم ها بر علیه ایران، زمینه  گفتگوی  بدون  پیش شرط  و از موضع برابر دوکشور را با احترام به حق  و حقوق مسلم  هر دو ملت فراهم نمایند. 

فهرست احزاب و تشکل های درخواست کننده بر اساس حروف الفبا:

1-       حزب آزادی –  دبیرکل دکتر مجید محتشمی

2-       جمعیت اقتدار ملت ایران –  دبیرکل مهندس مجید بهمن زاده

3-       حزب اصلاحات جامعه مدنی ایران -  دبیرکل خانم دکتر محمودوند

4-       حزب ایران فردا – دبیرکل خانم دکتر خسروی

5-       مجمع ایثارگران و جانبازان انقلاب اسلامی – دبیرکل حجت الاسلام و المسلمین مرتضوی

6-       حزب پیشگامان توسعه  - مهندس آل قیس

7-       حزب ترقی ایران - دکتر بابک آذرباد

8-       حزب توسعه استان کرمانشاه -  دکتر مهدوی

9-       حزب حمایت از نظم و قانون -  مهندس طجرلو

10-   مجمع  دانشجویان و دانش آموختگان استان  آذربایجان شرقی –دکتر باقرزاده

11-   مجمع دانشجویان ودانش آموختگان دانشگاه ابوریحان بیرونی– مهندس‌مسعودی‌نسب

12-   مجمع  دانشجویان و دانش آموختگان استان  اصفهان –ی دکتر مهران فر

13-   مجمع  دانشجویان و دانش آموختگان استان  بوشهر –  دکترمحمد جواد حق شناس

14-   مجمع  دانشجویان و دانش آموختگان استان  تهران – دکتر مهرجردی

15-   مجمع  دانشجویان و دانش آموختگان استان  گلستان – محمد تبرایی 

16-    جمعیت رهروان فردا – آ بهنود نادری

17-    جمعیت دوستی و مودت – فرزاد قاسمی

18-    حزب عدالت –  ثابتی

19-   حزب فرزندان ایران -  مهندس جمشید ایرانی

20-   حزب  مستقل کار – مهندس عبادی

21-   حزب مردم مسلمان ایران -   امرالله شیخیانی

22-   حزب مشارکت های مردمی گیلان -  خانم سهیلا مدارایی

23-   کانون مهستان – دکتر مهدی پورنامدار

24-   کانون متفکرین ایران – دکتر موسوی

25-   حزب مردم سالاری  -  آقای دکتر مصطفی کواکبیان

26-   حزب میهن اسلامی -   مهندس میرعطایی

27-   کانون همبستگی فرهنگیان کشور -   دکتر فائضی

28-   حزب وحدت ایران اسلامی – محبی شولمی

29-   کانون ولیعصر -   خراسانی

30-   کانون وکلای مدافع حقوق بشر- دکتر احمدلو

31-   حزب وحدت ملی –  دکتر صفرپور

 



یکشنبه 31 شهریور 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

تغییر نگاه‌ها به سیستم قضایی کشور هم منتقل شده است

کلمات کلیدی : آزادی زندانیان سیاسی , قوه قضاییه , قانون اساسی , حسن روحانی , وزارت اطلاعات , حوادث سال88 , مجمع عمومی سازمان ملل متحد ,


تغییر نگاه‌ها به سیستم قضایی کشور هم منتقل شده استدیدگاه دکتر محمدجواد حق‌شناس در خصوص آزادی تعدادی از محکومان حوادث سال 88:تغییر نگاه‌ها به سیستم قضایی کشور هم منتقل شده است

حوزه آزادی زندانیان، حوزه‌ای است که مشترکاً توسط سیستم قضایی و سیستم امنیتی کشور مدیریت می‌شود. با تغییری که در وزارت اطلاعات رخ داد و تغییر نگاهی که در نتیجه انتخابات اخیر، در رابطه با تقلیل مسایل امنیتی به مسایل سیاسی، حادث شده، این انتظار می‌رفت که زندانیان حوادث سال 88 به عنوان زندانیان امنیتی تلقی نشوند و طبیعتاً این نگاه به سیستم قضایی منتقل شد.خبرگزاری تدبیر: دکتر محمد جواد حق‌شناس، عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی، در گفت و گو با تدبیر، ضمن ابراز خشنودی از آزادی تعدادی از محکومان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 88، این آزادی‌ها را از چند جهت قابل ارزیابی دانست و گفت: «اول این‌که در جریان انتخابات ریاست جمهوری 92 فضایی به وجود آمد که در آن شاهد مشارکت بیش از 70 درصدی واجدین شرایط اخذ رأی بودیم و خواست عموم آن‌ها پیامی بود مبتنی بر تغییر وضعیت موجود؛ وضعیتی که ناشی از هشت سال تسلط اصولگرایان بر قوه مجریه و فضای سیاسی کشور بود. طبیعتاً در آن سال‌ها شاهد عدم موفقیت این جریان در اداره کشور و منفی شدن اکثر شاخص‌های رشد و توسعه در فضای اقتصادی، فرهنگی، سیاست خارجی و داخلی بودیم».

وی افزود:«یکی از محورهایی که مردم در میتینگ‌های انتخاباتی و تجمع‌ها از نامزدی که رأی اکثریت مردم را به دست آورد، درخواست می‌کردند، این بود که تلاش کند تا موجبات آزادی زندانیان وقایع پس از انتخابات سال 88 فراهم شود. به نظر می‌رسد که این اتفاق پاسخ مناسب و درخوری برای تحقق آن خواسته‌ها است. به عبارتی، در این اتفاق، به خواست عموم مردم جامعه توجه شده است».

مدیر مسوول روزنامه اعتماد ملی افزود: «نکته دوم این است که ما به هر حال می‌دانیم که حوزه آزادی زندانیان، حوزه‌ای است که مشترکاً توسط سیستم قضایی و سیستم امنیتی کشور مدیریت می‌شود. با تغییری که در وزارت اطلاعات رخ داد و تغییر نگاهی که در نتیجه انتخابات اخیر، در رابطه با تقلیل مسایل امنیتی به مسایل سیاسی، حادث شده، این انتظار می‌رفت که زندانیان حوادث سال 88 به عنوان زندانیان امنیتی تلقی نشوند و طبیعتاً این نگاه به سیستم قضایی منتقل شد».

 وی ادامه داد: «بر این باورم که نظام قضایی کشور نیز با درایت و خردگرایی، با این تغییر همراهی کرده و ما امروز شاهد کاهش فشارهایی هستیم که بر اساس خوانشی که در سال 88 نسبت به وقایع سیاسی رخ داد، شکل گرفت و متأسفانه مباحث را با دوز بسیار بالایی امنیتی کرد. به هر حال این فضا آرام آرام بازمی‌گردد و شاهد هستیم که چنین تغییر نگاهی هم در مقامات قضایی رخ داده است».

مدیرکل پیشین سیاسی وزارت کشور در ادامه گفت و گوی خود با خبرگزاری تدبیر گفت: «نکته سوم شاید بازگردد به فضایی که بر اساس گفتمانی که آقای دکتر روحانی در حوزه سیاست خارجی دنبال می‌کند، شکل گرفته است. ایشان در تدارک سفر به نیویورک و سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد هستند و طبیعتاً مهم‌ترین مباحث پیش روی ایشان بحث پرونده هسته‌ای ایران و تحریم‌ها است».

دکترحق‌شناس افزود:«ممکن است که وجود این تعداد زندانی سیاسی و امنیتی در زندان‌ها بر نحوه پیشبرد و موفقیت مذاکرات پیش رو تأثیر منفی داشته باشد و برداشتن تحریم‌ها را تحت فشار غرب دور از دسترس کند. به نظر می‌رسد که با این اقدام تلاش شده تا زمینه توفیق بیشتر گفت و گوها فراهم شده و تضمین و بسترسازی لازم برای حضور منسجم و توانمند ایران در مذاکرات مهیا شود».

وی تصریح کرد:«طبیعی است که آن عده از زندانیان هم که آزاد شده‌اند و تلاش‌شان بیش‌تر در چارچوب قانون اساسی و بر اساس منافع ملی بوده است. این حضور به هنگام و این نوع نگاه مدبرانه می‌تواند به مثابه پشتوانه‌ای باشد برای آقای روحانی تا صدایی که از پیام ایشان در نیویورک به دنیا مخابره می‌شود، نشان از انسجام کامل ملی و وحدت ملی در ابعاد مختلف داشته باشد».

عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی در خصوص احتمال تداوم روند آزادی‌ها به خبرنگار تدبیر گفت:«به گمان من، این اقدام به طور طبیعی، بازتاب‌های مثبت خود را داشته و قطعاً تداوم سیاست بازداشت‌ها نیز هیچ دستاوردی را برای نظام، سیستم قضایی و مردم به همراه نخواهد داشت».

محمدجواد حق‌شناس در پایان اظهار داشت:«در گذشته شاهد بودیم که مسیر نادرستی طی شده بود. قطعاً تداوم سیاست آزادی‌ها افزایش امنیت ملی و اعتماد دوجانبه بین نظام از یک سو و مردم و فعالان سیاسی از سوی دیگر را موجب شده و یک آرامش مناسب را در فضای اجتماعی و سیاسی کشور به دنبال خواهد داشت».

 



شنبه 30 شهریور 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

نباید از نردبان تشکیلات بالا برویم و سپس آن را بیندازیم/ نگاهی به رای الهه راستگو

کلمات کلیدی : احزاب سیاسی , الهه راستگو , انتخابات شورای شهر , اصلاح طلبان , قانون اساسی , محمود احمدی نژاد , حزب کنگره , حزب عدالت و توسعه , روزنامه شرق ,


محمدجواد حق‌شناس در گفت‌وگو با «شرق»:شنبه1392/06/30 
نباید از نردبان تشکیلات بالا برویم و سپس آن را بیندازیم
جواد مرشدی . عكس:‌امیر جدیدی، شرق
در همه‌جای دنیا تشکل‌های سیاسی با مرامنامه و اساسنامه مشخص توسط یک گروه اشخاص حقیقی معتقد به آرمان‌ها و مشی ‌سیاسی واحد، تاسیس می‌شوند و اهداف و برنامه‌های آن تشکل به نوعی به اداره کشور و خط مشی کلی نظام مربوط است اما در برخی مواقع شاید کم‌توجهی به استراتژی و تاکتیک‌ها، از جمله خطاهای اصحاب قدرت در تشکل‌ها باشد و حتی آنان که سال‌ها کار تشکیلاتی کرده‌اند به نوعی در بین راه کناره‌گیری می‌کنند. «شرق» برای بررسی بیشتر نوع رفتارهای تشکیلاتی و مقایسه نوع نگاه تشکیلات داخلی با تشکل‌های آن سوی مرز، با دکتر محمدجواد حق‌شناس عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی و مدیرکل پیشین سیاسی وزارت کشور گفت‌وگویی انجام داده که در ادامه می‌آید:

‌ به نظر شما، انجام رفتار تشکیلاتی چه مراحلی باید داشته باشد؟
بحث تشکیلات یک تجربه بشری است و اگر این تجربه از بعد تاریخی در یک سرزمین فاقد سابقه باشد طبیعتا مزیت محسوب نمی‌شود و از این جهت می‌توانیم بگوییم در ایران بحث تشکیلات مدرن شاید از یکی، دو دهه قبل از مشروطه وارد کشور شده و در دوران مشروطه نهادینه می‌شود. به عبارتی حدود 120سال است که تشکیلات جدید وارد کشور شده و ویژگی‌های خاص خودش را دارد. بعد دیگر برمی‌گردد به ساختار و قانون نظام سیاسی که در آنجا وجود دارد و نوع نگاه نظام سیاسی نسبت به تشکیلات. طبیعتا نگاهی که در قانون اساسی به‌عنوان قانون مادر وجود دارد و جایگاهی که برای احزاب، تشکل‌ها، آزادی بیان، بحث تفکیک قوا، جایگاه مردم، نقش نهادهای انتخابی مثل مجلس، شورا، مجلس خبرگان، نهاد ریاست‌جمهوری و این حوزه تعریف شده، نشان‌دهنده همان توجهی است که قانونگذار به‌خصوص در قانون اساسی به این مساله داشته است.

‌ نقش صاحبان قدرت را چگونه می‌بینید؟ به نظر شما آنها برای اجرایی‌کردن این قانون چه تلاش‌هایی باید انجام دهند؟
برای بررسی نقش اصحاب قدرت می‌توانیم به قانون شوراها نگاه کنیم که به‌عنوان یک فصل از قانون اساسی در اولین سال بعد از پیروزی انقلاب اسلامی (1358) مصوب شد ولی تا سال 1376 و روی‌کارآمدن خاتمی یعنی حدود 20سال متوقف شده بود و اجرایی نمی‌شد. هیچ‌کس هم نگران این معطل‌ماندن مهم‌ترین قانون کشور نبود و به راحتی از آن می‌گذشت. به‌هزار زحمت و باوجود مشکلاتی که تدوین قانون در کشور دارد قانونی تدوین می‌شود ولی اصلا به آن توجه نمی‌شود. یعنی بی‌توجهی به قانون اصلا هزینه‌بر نیست و به همین دلیل شما می‌بینید کسی مثل آقای احمدی‌نژاد پیدا می‌شود و هشت سال بزرگ‌ترین تخلفات از قانون را می‌کند و هیچ هزینه‌ای بابت این عدم‌پایبندی به قانون نمی‌دهد.

‌ احمدی‌نژاد می‌گفت من تشکیلاتی نیستم آیا اینطور بود؟
به نظر من ایشان به‌شدت عنصر تشکیلاتی بود گرچه به ظاهر عدم‌پایبندی به تشکیلات را اعلام می‌کند و می‌گوید هیچ دینی به تشکیلات ندارد، اما قوی‌ترین تشکیلاتی که وجود داشت ایشان را حمایت کرد. یعنی ما نمی‌توانیم احمدی‌نژاد را هشت سال در مسند قدرت داشته باشیم در حالی که یک حمایت تشکیلاتی پشت سرشان وجود نداشته باشد.

‌ منظور اصولگراها هستند دیگر؟
بله.
‌ ولی همین اصولگراها هم با وجود اینکه سال‌ها کار حزبی کرده‌اند در مورد احمدی‌نژاد اواسط راه کنار کشیدند و این یکی از نشانه‌های ضعف کار تشکیلاتی آنان است.
من این را قبول ندارم. در مورد احمدی‌نژاد باید بگویم ایشان تا آخرین روزها با قدرت سر کارش ماند و از رفتارش حمایت شد. حتی دقایقی قبل از تحلیف رییس‌جمهور بعدی در مجلس می‌بینیم به تخلفاتش ادامه می‌دهد و نمادش هم همان 16میلیارد است که برای دانشگاه خودش برداشت کرد.

‌ در مقایسه‌ای بین کشور خودمان و کشورهای دیگر بفرمایید آنها چطور در رفتارهای تشکیلاتی موفق هستند و چه عواملی را در این مساله دخیل می‌دانید؟
نکاتی را که اشاره کردم در واقع آن ویژگی‌هایی بود که در آن کشورها به آن توجه شده است. در آنجا هم وقتی به قبل از دوره رنسانس برگردیم، قرون وسطا و آن شرایط خاص کلیسا را داریم. خب چطور می‌شود که اروپا از آن تاریکی مطلق و سیاهی دوران وحشت‌انگیزی که به‌شدت امروز از آن نفرت دارند جدا شده و وارد عصر طلایی رنسانس شد تا زمینه ایجاد تمدن و تحقق اراده شهروندان را فراهم کنند. آنها هزینه‌های زیادی دادند؛ انقلاب کبیر فرانسه، انقلاب مجلل انگلستان، شاید ده‌ها و صدها جنگ بزرگ مثل جنگ‌های صدساله یا جنگ‌های 30ساله در آلمان. اینها اتفاقاتی است که تجربه را منتقل می‌کند. بعد با ظهور فلاسفه و دانشمندان، تحولاتی شکل می‌گیرد که پله‌پله می‌آید و تجربیات فراگیر هم به آن اضافه می‌شود و آرام‌آرام منتقل می‌شود و به هر حال تمام هزینه‌هایی که می‌دهند باعث می‌شود تجربه‌ها جمع شوند تا به امروز برسند. ما نمی‌توانیم به این‌همه تلاش شکل‌گرفته بی‌توجه باشیم و ما که نمی‌توانیم دوباره چرخ را اختراع کنیم چون آن تجربه آنها بوده و ما باید برای خودمان چرخ خاص خودمان را اختراع کنیم. تحزب و تشکیلات و کارگروهی نتیجه رنج‌ها و تلاش‌ها و انباشت تفکر فلاسفه و حقوقدانان و اندیشمندان و سیاستمداران و احزاب کوچک و بزرگی بوده که کنار هم گذاشته شده تا به امروز رسیده و به یک تجربه مشخص تبدیل شده و این امروز در اختیار ماست و ما اگر نخواهیم به آن توجه کنیم، نخواهیم بهره بگیریم مطمئنا خودمان ضرر می‌کنیم، مثلا در کشوری مثل هند که بیش از 60سال از استقلالش نمی‌گذرد این تجربه وارد می‌شود و هندی‌ها آن را می‌گیرند و باوجود فقر موجود و با اینکه دو قرن تحت استعمار بودند و منابع‌شان نیز از دست رفته، اما با تلاشی که می‌کنند و هوشمندی مسوولانشان تبدیل به بزرگ‌ترین دموکراسی جهان می‌شوند. می‌بینیم در طول 60سال هند به مرزهای شش قدرت جهان رسیده و یک بخشی از این برمی‌گردد به استفاده از این روش‌ها و موقعیت‌ها و پایداری به آن.

‌ یعنی به نوعی الگوبرداری از موفقیت‌های دیگران.
دقیقا و انتقالش به جامعه. هیچ وقت ما نمی‌توانیم بگوییم به لحاظ فرهنگی ایرانی‌ها از هندی‌ها عقب‌تر یا بی‌سوادتر بودند. فراموش نکنیم در هندوستان قبل از ورود انگلستان، زبان فارسی حاکم بود و این نشان می‌دهد فرهنگ ایرانی حاکمیت وسیعی در منطقه داشته است. اما چه شده که به این نقطه رسیدیم؟ ما می‌خواهیم بدانیم که این تجربه در حالی که بسیار پرهزینه بوده وقتی وارد کشوری مثل ترکیه بعد از سه دهه حاکمیت نظامیان می‌شود ترکیه را تبدیل به 20 اقتصاد بزرگ جهان می‌کند، چنان‌که در دورانی که اروپا و آمریکا از بحران اقتصادی رنج می‌بردند ترکیه همچنان اقتصاد را پررونق دنبال کرده است، چیست؟ یک حزب سکولار هم در ترکیه موفق نشده بلکه یک حزب اسلام‌گرا می‌آید و می‌تواند ارتش را سر جایش بنشاند و امروز بعد از 30سال کودتاگران دهه 90 را در سن 90سالگی محاکمه می‌کند و جایگاه تحزب و تشکیلات، روزبه‌روز در آن کشور قوی‌تر می‌شود.

‌ البته در کنارزدن ارتش از طرح آماسیه بهره برد.
می‌خواهم بگویم این تجربیاتی است که در بیخ گوشمان می‌بینیم من هند و پاکستان را مثال می‌زنم.

‌ چه راهکاری برای بهره‌گیری از این تجربه پیشنهاد می‌کنید؟
تنها راه‌ این است که برگردیم و نگاه کنیم و از خودخواهی‌ها و منیت و اولویت‌‌دادن به منافع فردی و باندی بر منافع ملی که بزرگ‌ترین آفت نگاه‌های موجود است و در تفکرات باندی و فرقه‌ای و جریانی شکل می‌گیرد پرهیز کنیم، چراکه از آن آسیب می‌بینیم. می‌خواهم بگویم که ما داریم هزینه‌های آثار منفی تشکل‌نداشتن را می‌دهیم. به خاطر وجود تشکل‌های بدون شناسنامه و غیررسمی و واقعی هزینه می‌دهیم، اما حاضر نیستیم از منافع احزاب استفاده کنیم.
در هشت‌سال گذشته می‌بینیم تشکل وجود داشته مثلا یک عنوان شکل می‌گیرد به نام جبهه پایداری ولی بروید بررسی کنید، شناسنامه‌اش را ببیند، کجا ثبت شده، در کدام جایگاه است؟ آیا رفتند در کمیسیون ماده 10 تقاضا کنند؟  

‌ چرا در این مدت رفتار حزبی انجام نشده؟ آیا فضای موجود باعث شده یا عوامل دیگر؟
نبود قانون مناسب برای حمایت از احزاب، یکی از مشکلات جدی این ماجراست. پیوند مناسب بین قانون انتخابات و قانون احزاب به‌عنوان حامی جریان تحزب در کشور اصلا وجود ندارد. چتر حمایتی که باید بالای سر احزاب باشد، نیست. مهم‌ترین مساله که در قانون اساسی به آن توجه شده مساله جرم‌ سیاسی است که اصلا جرم سیاسی دقیقا یک پایه وجودی برای حفاظت است. اما می‌بینیم هیچ تعریفی از جرم سیاسی نشده. نه قوه‌قضاییه علاقه‌مند بوده به پیگیری ماجرا و نه مجلس توانسته به وظیفه قانونی خود عمل کند و نه دولت پیگیر بوده است. صرف‌نظر از دوره کوتاهی که در دوره اصلاحات پیگیر جرم سیاسی بودیم دیگر این روند متوقف شده است. یکی از اصول برزمین‌مانده قانون اساسی همین بی‌توجهی به داستان جرم سیاسی است. به همین دلیل می‌بینیم که بزرگ‌ترین احزاب کشور تا یک مسیری می‌روند و از منظر یک نهاد یا یک حوزه، عملکردشان امنیتی تلقی می‌شود و آنها را غیرقانونی اعلام می‌کنند درحالی‌که قاضی، نظر دیگری داشته است. به همین دلیل شما می‌بینید که امروز احزابی که فعال بودند از یک حرمت لازم برخوردار نبودند و امنیت لازم را نداشتند و فعالان سیاسی که در احزاب بودند به همان دلیل دچار چالش می‌شوند. هیچ ممیزی بین حوزه‌های امنیتی و حوزه‌های سیاسی وجود ندارد، چون قانونی برایش وجود ندارد، چون تعریفی نشده، چون هیات‌منصفه بالای سرشان نیست و این لطمه جدی به وضعیت تشکل‌ها می‌زند. بدون باورداشتن به بودن این بخش، در واقع قدرت سیاسی سعی می‌کند که منافع خودش را حفظ کند. به همین دلیل احزابی که می‌توانند نظارت کنند و زمینه گردش قدرت را به‌طور دوره‌ای و براساس خواست مردم فراهم کنند برنمی‌تابند و اجازه نمی‌دهند احزاب پا بگیرند و باید احزاب بتوانند برای حفظ خودشان در چارچوبی که در آن فعالیت می‌کنند از خودشان محافظت کنند و زمینه قانونی‌کردن فعالیت حزب و تعریف جرم سیاسی و پیوند قانون انتخابات و قانون احزاب، دادن یارانه به احزاب و همین‌طور حرفه‌ای‌کردن حزب در کشور و فعالیت سیاسی را باید در دستور کار قرار دهند تا جلوی این فضای «دور باطل» که نهایتا، هم مردم، هم کشور و هم سیاسیون و نخبگان ضرر می‌کنند گرفته شود.

‌  در پایان نیم‌نگاهی هم به عملکرد خانم راستگو داشته باشیم. بسیاری معتقدند این عمل او به‌عنوان یک عنصر تشکیلاتی که دارای سوابق زیادی است، قابل‌قبول نیست و نقض رفتار تشکیلاتی به شمار می‌رود. نظر شما چیست؟
من قبلا این موضوع را به‌صورت یادداشت ارایه دادم و الان خلاصه‌ای از آن را می‌گویم. یکی از مباحثی که ما بتوانیم بحث تشکل را حفظ کنیم، رعایت قاعده بازی سیاسی است. ما باید قبول کنیم اگر وارد بازی فوتبال می‌شویم، بازی فوتبال یعنی زدن ضربه پا به توپ در یک مستطیل مشخصی که دروازه دارد و داوری هست که بر قواعد بازی نظارت می‌کند. نمی‌توانیم در زمین فوتبال با دست، توپ را وارد دروازه کنیم و بعد اعتراض هم کنیم و بگوییم آقا پس آزادی بیان کو، زنده‌باد مخالف من کجا رفت و مثلا شما معترضان به این رفتار خارج از قاعده من، دیکتاتور هستید! در واقع به نظر می‌رسد این هجمه جریان‌های فرصت‌طلب به اعتراض اصلاح‌طلبان و مردم به عملکرد الهه راستگو، بر مجموعه‌ای از سفسطه و تجاهل‌العارفی که شکل گرفته و اساسا با نگاه سیاسی و نگاه تشکیلاتی منافات دارد. 

ما باید بدانیم که در کلان شهری مثل تهران از مردم دعوت می‌کنیم که به پای صندوق‌های رای بیایند، این امکان که مردم یک فهرست 30نفره را بشناسند و رای بدهند وجود ندارد پس باید به گروه‌های کارشناسی که تحقیق کردند و جامعه به آنها اعتماد دارد روی بیاورد. در شخصیت حقوقی احزاب طبیعی است که حزب اینجا بررسی می‌کند و با مطالعه از میان دوهزارنفر، 30نفر را معرفی می‌کنند که اینها می‌توانند به خواسته‌های به‌حق مردم توجه کنند و براساس مرامنامه‌های تشکل‌های حزبی عمل کنند. مردم هم به امضای پای آن فهرست که برگرفته از احزاب و چهره‌های مورد اعتماد آنان است، اعتماد می‌کنند و رای می‌دهند. پس خود اصولگرایان هم می‌دانند رفتارشان در دفاع از راستگو، فرصت‌طلبی است و هیچ‌کس نمی‌تواند بعد از اینکه وارد فهرست شد و به اعتبار آن، رای آورد و وارد صحنه شد بگوید کاری به آن فهرست تشکیلات ندارم و در چارچوب نگاه خودم عمل می‌کنم! اگر اینطور باشد سنگ روی سنگ بند نمی‌شود. کاری ندارم که فردی که این کار را کرده وابسته به چه جریانی است. حتی اگر از آن طرف هم این کار را می‌کردند کار درستی نبود.
 به هر حال باید رفتارهای سیاسی و تشکیلاتی و چارچوب‌ها مورد بازنگری قرار گیرد و ما باید یاد بگیریم که اگر بخواهیم از اعتماد مردم بهره‌مند شویم و در فهرست هم هستیم، هزینه‌هایش را بدهیم. وگرنه اگر از اول می‌خواهیم مستقل باشیم اعلام کنیم آقای حزب فلان، شما می‌خواهید نام من را وارد فهرست‌تان بکنید عیبی ندارد ولی من کاندیدای مستقل هستم و مستقل تصمیم می‌گیرم. اینکه از نردبان یک مجموعه بالا بروید و بعد پا بزنید و آن نردبان را پایین پرت کنید با هیچ اصولی سازگار نیست. 

این یعنی قاعده بازی سیاسی رعایت نشده است.؟
بله. من معتقدم اصلا رعایت نشده و این توجیهاتی هم که شده یا این مباحثی که کانال‌های رادیو و تلویزیون دنبال می‌کنند و برخی از حضرات اصولگرا صدایشان درآمده در واقع با بدیهیات کار سیاسی نمی‌خواند.

لینک خبر :  http://sharghdaily.ir/?News_Id=2079


شنبه 30 شهریور 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

یك فرصت تاریخی/ نگاهی گذرا به روابط ایران و امریکا و سفر روحانی به نیویورک

کلمات کلیدی : حسن روحانی , روابط ایران و امریکا , هاشمی رفسنجانی , محمد خاتمی , محمود احمدی نژاد جورج بوش , باراک اوباما , سیاست خارجی ,



نگاه دیگر 
یك فرصت تاریخی


سرمقاله روزنامه اعتماد/شنبه1392/06/30
نویسنده: محمدجواد حق شناس



    یكی از برنامه ها و قول هایی كه حسن روحانی در تبلیغات انتخاباتی 92 مورد تاكید قرار داد، بازنگری در سیاست خارجی و ارائه نگاهی جدید به رابطه ایران و نظام بین الملل در صورت انتخاب وی و راه یافتن به پاستور بود: نگاهی كه بر احترام متقابل بین ایران و كشورهای دیگر تاكید داشت و در عین حال به منافع ملی به عنوان مهم ترین عنصر تاثیرگذار در سیاست خارجی نگاهی ویژه داشت. قانون گرایی، احترام به خواست اكثریت و رعایت ادب و اخلاق در گفتمانی كه انتخاب كرده بود از دیگر وجوه بارز نگاه حسن روحانی بر عرصه سیاست به حساب می آمد.

 در این میان نوع روابط تنش آلودی كه میان ایران و كشورهای غربی و در راس آن ایالات متحده امریكا پس از وقوع انقلاب اسلامی به وجود آمد كه بیش از 35 سال به درازا كشید نیز، رفته رفته به یكی از پرونده های شاخص روابط بین الملل مبدل شد كه بسیاری از نگاه ها را در این عرصه معطوف به خود كرده است. اگر روابط ایران و امریكا را به عنوان مهم ترین برگ پرونده روابط ایران و كشورهای باختری بدانیم مشاهده می شود كه این روابط در این 35 سال عموما بر مجموعه یی از چالش ها و رفتار هایی كه موجب افزایش تنش متقابل بر آن می شود مبتنی شده است كه در عین حال با نگاهی به تاریخ این روابط می توان پی به ریشه های این چالش برد. انقلاب اسلامی 57 كه انقلابی علیه استبداد و خودكامگی خاندان پهلوی به شمار می رفت رفته رفته ابعادی بین المللی به خود گرفت و شعار«استقلال، آزادی ،جمهوری اسلامی» با شعار «نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی» پیوندی وثیق خورد. 

فرار شاه از كشور و پیروزی انقلابیون به رهبری امام(ره) در 22 بهمن به مثابه پایان برگ های استبداد در ایران با مظهریت حكومت شاهنشاهی بود و در این رویكرد اگر مقامات امریكایی در سال 58 بحث سفر شاه را به ایالات متحده در دستور كار خود قرار نمی دادند، شاید ما شاهد چنین روابط تنش آلودی در سال های پس از انقلاب تا به امروز نمی بودیم. این سفر یادآور دخالت مشترك امریكایی ها و انگلیسی ها در مخاصمه با دولت ملی دكتر مصدق به حساب می آمد كه منجر به سقوط دولت در 28 مرداد 32 شد. فلذا با واكنش دانشجویان پیرو خط امام وحمله آنان به سفارت این كشور در تهران مواجه شد و این آغاز ماجرایی شد كه در ادبیات سیاسی و روابط میان دو كشور به یكی از مهم ترین اتفاقات تبدیل شد: ماجرایی كه 444 روز به درازا كشید و پس از آن با تحلیل های یكجانبه امریكا و قطع روابط كشورهای غربی با ایران و نهایتا حمله عراق به ایران و آغاز جنگی هشت ساله انجامید: جنگی كه عموم كشورهای غربی و امریكا از طرف جنگ حمایت كردند. تنش میان ایران و امریكا به این محدود نشد و نهایتا ابعادی منطقه یی به خود گرفت. حمایت ایران از نیروهای مقاومت در منطقه خاورمیانه و مقابله با زیاده خواهی ها و تعرضات رژیم صهیونیستی كه مورد حمایت غربی ها بود از دیگر ابعاد این مقابله در سه دهه اخیر به حساب می آید. 

تلاش هایی كه در دولت هاشمی رفسنجانی صورت گرفت .كه بتواند روابط ایران را با این كشور ها به سامان برساند، تنها توانست در منطقه رخ دهد و روابط تیره ایران با كشورهای عربی را بهبود ببخشد. گرچه در سال های پایانی دوره سازندگی این روابط با حادثه میكونوس و ترور رهبران كرد در آلمان به بدترین وضع خود در آن سال ها منجر شد. 

اما حماسه دوم خرداد و ظهور دولت خاتمی در فضای سیاسی ایران همچون آبی بود كه بر این آتش پاشیده شد. گفت وگوی سید محمد خاتمی با سی ان ان و طرح گفت وگوی تمدن ها و اعلام سال 2001 به این نام و رفت و آمد ایران و مقامات غربی بین تهران و پایتخت های غربی مثل رم، مادرید، پاریس و برلین حكایت از آغازی دیگر داشت. اما دوره دوم ریاست جمهوری خاتمی با ظهور جرج بوش پسر در ایالات متحده امریكا همراه بود كه ایران را در كنار كره و عراق به عنوان محور شرارت قلمداد می كرد و از سویی دیگر آشكار شدن پرونده هسته یی ایران در این دوره فضای پیش رونده به سوی اعتماد میان ایران و كشورهای غربی را با ابهامات سنگین روبه رو ساخت. گرچه انتظار می رفت حضور خاتمی و سیاست تنش زدایی وی در این دوره به عنوان یك فرصت طلایی برای ایران و ایرانیان از دست نرود اما پیروزی گروه تندرو در امریكا این موقعیت را از طرفین گرفت. 

پایان دوره اصلاحات به رهبری سید محمد خاتمی و ظهور محمود احمدی نژاد در عرصه سیاسی ایران وضعیت را به سمت بحرانی ترین دوران سیاست خارجی در عصر جمهوری اسلامی سوق داد. طرح موضوع هلوكاست و حتی برگزاری همایشی بسیار پر هزینه بر وزارت امور خارجه در نخستین دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد و طرح شعارهای پرهزینه یی موجب شد تا هجمه یی بسیار سنگین علیه جمهوری اسلامی در سیاست خارجی دولت احمدی نژاد به كار بسته شود و فرصتی را برای غربی ها و دشمنان این سرزمین فراهم كند تا میان پرونده هسته یی جمهوری اسلامی و امنیت اسراییل پیوندی ناگسستنی برقرار كنند. و بدین وسیله اهداف ایران را در این پرونده ملی، تحقیقاتی و قانونمدار به اهدافی ماجراجویانه و نظامی تعبیر كرده و تبلیغات شدیدی را علیه سیاست های جمهوری اسلامی در رسانه های بین المللی مطرح كند. گرچه در سال های پایانی دولت احمدی نژاد شاهد ظهور باراك اوباما در مدیریت كاخ سفید هستیم - مردی كه با شعار تغییر توانست برای نخستین بار زمینه حضور یك رنگین پوست را در این بنای تاریخی فراهم كند - اما شعارهایی كه احمدی نژاد داده بود راهی بی بازگشت را برای سیاست رقم می زد. گرچه به نظر می رسید احمدی نژاد به نوعی از سیاست قبلی و اولیه دست كشیده و حتی با ارسال تبریك برای حضور اوباما در كاخ سفید و با سفرهای هشت دوره یی كه در نیویورك و حضور در مجمع عمومی سازمان ملل كرد اما طرف غربی حاضر نشد پاسخی درخور دهد. این تلاش ها نتیجه یی نگرفت و غرب بنای خود را بر افزایش یكجانبه تحریم ها گذاشته و صنعت نفت ایران را و همچنین ارز های ناشی از فروش نفت را وارد تحریم های یكجانبه و غیر عادلانه كرد و این روند تا پایان دوره هشت ساله ریاست جمهوری احمدی نژاد تداوم یافته و تشدید شد.

 اما انتخابات سال 92 و عزم یكپارچه مردم ایران كه با حضوری 75 درصدی در انتخابات شركت كرده و با حمایت از دكتر حسن روحانی به عنوان چهره مقبول جریان اصلاح طلب و اعتدالگرا كه مورد حمایت بخش خرد گرای اصولگرایان نیز بود انتخابات را در نخستین مرحله آن به نتیجه رساندند و این زمینه یی شد تا سیاستمداران مغرب زمین دچار حیرت شده و فضایی را برای بازنگری در سیاست خود در رابطه با ایران مورد توجه قرار دادند. 

اینك در آستانه برگزاری اجلاس سالانه مجمع عمومی ملل متحد به نظر می رسد با موضع گیری های رهبری معظم جمهوری اسلامی در روزهای اخیر، فضا برای اعتماد سازی مجدد ایران و كشورهای باختری فراهم شده است و فرصتی تاریخی و طلایی برای ایران و امریكا پیش آمده تا با یك بازنگری در این گذشته پر فراز و فرود و مبتنی بر احترام متقابل و منافع ملی حداكثری به تجدید نظر در روابط پر تنش گذشته بپردازند. رابطه یی كه بنا بر تعبیر حسن روحانی می تواند بر اساس بازی برد برد میان دو كشور تعریف شده و اجازه دخالت را به كشور هایی كه از این رابطه متضرر می شوند، ندهد.

 مسوولان سیاست خارجی نباید از این موضوع مهم غفلت كنند كه برقراری ارتباط میان دو كشور همچون تمامی روابط میان كشورها دارای موافقت ها و مخالفت هایی در عرصه روابط بین المللی خواهد بود و در این میان مطمئنا كشور اسراییل در مقام اول و پس از آن كشور های عربی حوزه خلیج فارس و در راس آن عربستان و پس از آن كشور های بزرگی چون روسیه و چین هستند كه از بهبود رابطه ایران و امریكا ضرر دیده و خواهان روابط تنش آلود میان این دو كشور هستند. 

ایران به عنوان بزرگ ترین قدرت منطقه خاورمیانه و امریكا به عنوان قدرت بزرگ بین المللی به شمار می آیند و بهتر است حسن روحانی بتواند در فرصتی كه توسط مردم بزرگ ایران در اختیار وی قرار گرفته و اعتمادی كه رهبری جمهوری اسلامی به وی كرده و تازمانی كه اوباما قدرت را در اختیار دارد و در كاخ سفید حضور دارد این موقعیت تاریخی را در یابد و امكان بهبود شرایط برای دو طرف و تحقق بازی برد برد برای ما به وجود بیاورد و البته در این میان وظیفه نخبگان دو كشور و رسانه ها كه در حوزه منافع ملی قلم می زنند این است كه فضای گفت وگو و مسامحه را با حمایت از جریان اعتدالگرا و خردمند فراهم كرده و اجازه ندهند كه جریان افراطی و تفریطی امكان گفت وگو را زیر سوال و پرسش ببرند. 
    


 روزنامه اعتماد، شماره 2782 به تاریخ 30/6/92، صفحه 1 (صفحه اول) 

لینک کوتاه به این مطلب:     
 


شنبه 30 شهریور 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

آزادی زندانیان سیاسی گامی برای ایجاد وحدت و همدلی در جامعه

کلمات کلیدی : زندانی سیاسی , جرم سیاسی , انتخحابات 88 , انتخابات 92 , قوه قضاییه , خبرگزاری اریا ,


آریا بررسی کرد ؛

واکنش مثبت فعالان سیاسی به آزادی زندانیان با گرایش سیاسی

بزرگنمایی :  

خبرگزاری آریا- عصر روز چهارشنبه تعدادی از افرادی که در حوادث سال 88 به زندان افتاده بودند آزاد شدند. این رویداد غیر منتظره در عرصه رسانه ای و سیاسی با بازخوردهای متفاوتی مواجه شد.
به نظر می رسد آنچه رخ داده از چند منظر قابل تحلیل و توجه باشد:
1-این اتفاق قبل از هر چیز دیگری نشان دهنده این است که نظام در با ثبات ترین اوضاع خود به سر می برد و به بیان دیگر نشان دهنده این است که آرامش و ثبات به طور کامل در کشور حکمفرماست.
2- این رویداد بدون شک کمکی خواهد بود برای حرکت در مسیر وحدت ملی و کاسته شدن از اختلافات درونی. 
3- بخشی از این افراد با اصل نظام مشکلی نداشته و بیشتر انتقاداتشان به سیاست ها و نوع عملکرد دولت وقت بوده است. به بیان دیگر آنها منتقد و معترض دولت به شمار می آمدند نه منتقد نظام. حالا که دولت تغییر پیدا کرده صورت مساله برای این افراد پاک شده است.
4- بخش زیادی از این افراد در نوع نگاه خود به مسایل جاری کشور تغییراتی داده اند . نمونه آن شرکت بسیاری از این افراد در انتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری بود. به بیان دیگر این نوع دیدگاه به معنای این بوده است که حتی مخالفین هم برای تامین نظر خود به استفاده از صندوق رای رسیده اند نه تحرکات خیابانی و مسایلی از این دست.
5- اکثریت این افراد در جایگاه حزبی و تشکیلاتی به اصلاح طلبان تعلق دارند. به نظر می رسد در شرایط فعلی اصلاح طلبان برای کمک به وضعیت موجود و نیز تداوم چنین رویدادهایی باید عرصه را بر عناصر تندرو خود تنگ کنند . چنین حرکاتی ممکن است مجدد اصلاح طلبان را در وضعیتی که پیش از این عناصر رادیکال اصلاح طلب پدید آورده بودند گرفتار کند.حرکاتی که نظیر آن در همایش اخیر اصلاح طلبان رخ داد و عناصر تندرو از میان آنان به سخنرانی پرداخته و مواضع تند مطرح کردند.
6- نظام نشان داده که آستانه تحمل بالایی دارد و تا زمانی که مخالفان و منتقدان در چارچوب قانون و در خطوط تعیین شده حرکت کنند مانعی در برابر آنان وجود نخواهد داشت . نمونه آن انتقادات و حتی اعتراضاتی بود که از سوی برخی نامزدها در چار چوب قانون در ایام انتخابات ریاست جمهوری حتی از رسانه ملی هم پخش شد.

برای تحلیل و بررسی این رویداد خبرنگار سیاسی آریا گفتگوهایی انجام داده است که در ادامه می آید :

گفتگوی آریا با محمد جواد حق شناس:
آزادی زندانیان سیاسی برای ایجاد وحدت و همدلی در جامعه بود

محمد جواد حق شناس،عضو حزب اعتماد ملی در گفتگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری آریا درباره آزاد سازی زندانیان سیاسی گفت:
باید آزاد سازی زندانیان سیاسی را به فال نیک گرفت و یک قدم به پیش برای حرکت در مسیر ایجاد وحدت و همدلی میان آحاد جامعه و نخبگان سیاسی با گرایش های مختلف تلقی کرد .
وی اظهار داشت:انتخابات 92 فرصت بسیار بزرگی را برای کشور فراهم ساخت  تا از فضای امنیتی شده  مربوط به حوادث پس از انتخابات 88  فاصله بگیریم. و مردم در این انتخابات با رای به حسن روحانی رای به خردگرایی و عمل به قانون  و حرکت در مسیر تدبیر را  مورد تاکید قرار دادند.
 در تجمع های انتخاباتی اکثر مردم خواهان آزادی زندانیان حوادث  پس از انتخابات 88 شده و انتظار می رفت که قوه قضاییه به همراه وزیر جید اطلاعات  برای محقق شدن این خواسته  تلاش لازم را اعمال نمایند.
همراهی سیستم  امنیتی و قضایی کشور باید در جهت ایجاد آرامش ،صلح و هم زیستی میان کسانی باشد که باور مشترکی دارند و قانون اساسی را فصل مشترک خود می دانند و فعالیت در چارچوب قانون اساسی را محور کار سیاسی تلقی می کنند .بنابراین من فکر می کنم آزاد سازی زندانیان سیاسی می تواند با استقبال جریان های سیاسی همراه شود و حل چنین مسایلی که ذهن بخشی از جامعه را درگیر خود کرده بود، جامعه را به سمت آرامش پیش ببرد.


گفتگوی آریا با شمس الواعظین:
با آزادی زندانیان سیاسی رفتن به سمت ثبات آغاز شده است/ همه باید به نظام کمک کنیم

ماشاء الله شمس الواعظین ،روزنامه نگار اصلاح طلب در گفتگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری آریا درباره پیام آزادی زندانیان سیاسی و بازگشت آنها به درون نظام گفت:اول باید بگویم نمی دانم چه کسانی واژه درون نظام یا بیرون  نظام را باب کرده اند  .بنده معتقدم کسی که در چارچوب قانون زندگی و فعالیت می کند درون نظام است و ما به هیچ وجه بیرون از نظام نداریم زیرا واژه بیرون از نظام برای افراد شورشی استفاده می شود که برای به مثمر رسیدن شورش باید امکان فعالیت مسلحانه وجود داشته باشد در حالی که ما چنین چیزی در کشور نمی بینیم .
وی افزود:امروزه ما می بینیم سخنان برخی منتقدان و دلسوزان نظام درست است چراکه آمار ارائه شده از سوی اعضای هیات دولت فعلی مناسب نیست بنابراین استفاده از الفاظ بیرون نظام و درون نظام مرزبندی های کاذبی است که در دولت آقای احمدی نژاد رواج پیدا کرد و غلط هم بوده است .
این فعال رسانه ای اظهار داشت:تعریف ها جابجا شده است و به کشور آسیب رسانده است.بسیاری از نیروهای دلسوزحذف شدند و برخی فرصت طلبان در صحنه کشور اختلالات عجیبی ایجاد کرده اند که حالا حالاها ما باید تاوان این وضعیت را بدهیم.
وی ادامه داد:بنده با اطمینان می گویم تا 5سال آینده آمار اشکالات دولت قبل را خواهیم داد .باید پذیرفت برخی از  این آمارهای وحشتناک ، مشکلاتی چون تورم  ،دیپلماسی غلط و گفتمان رادیکال در ارتباط با مدیریت جهان را نمی توان در یک یا دو سال آینده اصلاح کرد .
این چهره اصلاح طلب تاکید کرد:در حالی که ما امروز غنی سازی را متوقف نکرده ایم اما می بینیم 17درصد از تحریم های کشتیرانی لغو شده است ما همچنان سوخت اتمی را خودمان تولید می کنیم و بخشی از تحریم ها هم لغو شده است لذا امیدواریم با اتخاذ سیاست جدید از سوی دولت شاهد لغو همه تحریم ها باشیم .
وی تصریح کرد:ما یکسری از پرونده های معلق داریم که روی هم انباشت شده است بنابراین اگر  موفق نشویم این پرونده ها را یک به یک از حالت تعلیق خارج کنیم و به وضعیت نورم و صفر برسانیم بدون هیچ دخالت خارجی انبوه و تراکم این پرونده های تعلیقی ،آسیب جدی به امنیت ملی کشور می زند. بنابراین در خصوص آزادی زندانیان سیاسی، دولت تدبیر و امید به خوبی وارد عمل شده  و جای خوبی را انگشت گذاشته است. دولت با این اقدام احساسات بخشی از بدنه جامعه را التیمام می بخشد و کشور را آرام آرام به سمت آرام سازی و عادی سازی اوضاع پیش می برد .
این فعال سیاسی خاطرنشان کرد:دولت یازدهم باید بتواند پرونده های تعلیقی چون تحریم ها ،بحران های منطقه ای ،مشکلات اقتصادی و کشاورزی و وضعیت زندانیان سیاسی را کم کم به صفر برساند .خوشبختانه دولت می خواهد این مشکلات را حل کند لذا در این صورت با اعتمادسازی که میان بدنه اجتماعی و بدنه سیاسی ایجاد می شود بحران های اقتصادی کم خواهد شد ،در این صورت امیدها زیاد می شود و ما به سمت ثبات حرکت می کنیم که مهمترین نقطه برای کشور است که البته با آزادی زندانیان سیاسی رفتن به سمت ثبات آغاز شده است.
وی گفت:دولت در آینده باید به سمت راه اندازی نهادهای صنفی و مدنی پیش برود تا این نهادها به دولت کمک کنند . ما باید زخم های پیشین را  التیام بخشیم و همه به بارور شدن و توانمندی نظام کمک کنیم.

گفتگوی آریا با عضو هیات رییسه کمیسیون قضایی:
در ایران هم زندانی سیاسی داریم هم زندانی سیاسی نداریم

یک عضو هیات رییسه کمیسیون قضایی مجلس گفت : در ایران به لحاظ حقوقی ، زندانی سیاسی نداریم .
ابوالفضل ابوترابی در گفتگو با خبرنگار آریا با اشاره به آزادی تعدادی از زندانیان سیاسی در هفته گذشته اظهار داشت : ما باید از دو منظر حقوقی و سیاسی به این قضایا نگاه کنیم.  از لحاظ حقوقی از آنجا که هنوز جرم سیاسی تعریف نشده ما مجرم سیاسی نداریم و کسانی که می گویند ما در ایران زندانی سیاسی نداریم حرف درستی می زنند.
وی در عین حال گفت : از لحاظ سیاسی و اجتماعی بالاخره جامعه پذیرفته است که تعدادی از مجرمان چون منفعت شخصی ندارند و نقد و اعتراضی به دستگاه های حاکمیتی انجام داده اند ، جرم سیاسی کرده اند.پس کسانی که می گویند ما زندانی سیاسی داریم هم در واقع حرف درستی زده اند.
وی تاکید کرد : ما باید بعد از 35 بالاخره جرم سیاسی را به لحاظ قانونی تعریف کنیم.
ابوترابی ادامه داد: با توجه به مسائلی که مطرح کردم آنچه هفته گذشته رخ داد به لحاظ حقوقی آزادی زندانیان سیاسی نبود. بلکه به نوعی از نگاه حقوقی اتفاقی بود که در چند قالب برای زندانیان رخ می دهد.زندانیان معمولا با عفو موردی یا عفو عمومی مواجه می شوند. در واقع هفته گذشته تعدادی از زندانیان که جرائم امنیتی داشتند شامل یک نوع عفو یا آزادی مشروط شدند.
وی افزود : زندانیان معمولا در این شرایط شامل حکم آزادی می شوند :
1- حکم خلق داشته باشند.
2- نیمی از دوران زندان را گذارنده باشند.
3- قاضی ناظر زندان و یا قاضی دادستانی پیش بینی کند که مجددا مرتکب جرم نمی شود . چرا که تا 5 سال نباید جرم تکرار شود که در غیر این صورت مجرم برای ادامه دوران حبس به زندان بازگردانده می شود.



شنبه 30 شهریور 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

سفر روحانی به نیویورک آغازی برای پیگیری دقیق روابط ایران و آمریکا

کلمات کلیدی : حسن روحانی , مجمع عمومی سازمان ملل متحد , باراک اوباما , سیاست خارجی , روابط بین الملل , ایالات متحده آمریکا , پرونده هسته ای ایران , کشورهای 5+1 ,


در گفت‌وگو با ایسنا

حق شناس:سفر روحانی به نیویورک می‌تواندآغازمناسبی برای پیگیری دقیق روابط ایران وآمریکا باشد

» سرویس: سیاسی - سیاست خارجی
abdolvahed mirzazadeh-6-11.JPG

یک استاد دانشگاه با اشاره به اهمیت سفر رییس‌جمهور کشورمان به نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: حضور روحانی در پاستور همزمان با حضور اوباما در کاخ سفید موقعیتی را شکل داده است که تاریخ روابط ایران و آمریکا می‌تواند از آن به عنوان یک فرصت تاریخی نام برد.

محمدجواد حق‌شناس، استاد دانشگاه در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی خارجی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با اشاره به دوره‌های ریاست جمهوری بعد از انقلاب به دوره پایان جنگ و ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی اشاره کرد و افزود: پس از جنگ انتظار می رفت زمینه حل و فصل مسالمت‌آمیز مسائل فراهم شود و شاهد بودیم که حداکثر این تلاش‌ها به تغییرات در روابط ایران با کشورهای منطقه منجر شد و ابعاد آن به حوزه اروپا و آمریکا تسری نیافت.

وی ادامه داد: در دوره محمد خاتمی که با شعار گفت‌وگوی تمدن‌ها و تنش‌زدایی آغاز شد گرچه توانستیم با اروپا وارد تعامل سازنده شویم اما این روند با استقبال آمریکا روبه‌رو نشد. پس از حضور بوش پسر روابط ایران و‌ آمریکا وارد تنش شد. بوش پسر با شعار محور شرارت از یک سو و نیز مقابله با برنامه هسته‌یی ایران روندی را پیش گرفت که عملا امکان حرکت دو طرف به سمت روابط سازنده و عقلانی را از بین برد.

حق شناس گفت: با آمدن آقای احمدی نژاد و طرح موضوع هولوکاست فضای همکاری به فضای تقابل و تنش حرکت کرد.اما امروز شاهد حضور دو تفکر ملایم در دو سوی ایران و آمریکا هستیم که همزمانی حضور این تفکر فرصتی را ایجاد کرده تا دو کشور بتوانند به یک روابط عقلانی دست یابند.

این استاد روابط بین الملل دانشگاه تاکید کرد: حضور حسن روحانی با شعار عقلانیت،‌خردگرایی،‌اعتدال و گرفتن اعتماد رهبری و حمایت مجلس و نخبگان سیاسی از جمله آقایان خاتمی،‌هاشمی رفسنجانی،‌ناطق نوری،‌مهدوی کنی نشان از حمایت همه جانبه از وی دارد. از سوی دیگر اوباما با شعار تغییر و در اختیار داشتن جایزه صلح نوبل سعی دارد تا رابطه مسالمت‌آمیز را با ایران ایجاد کند.

حق‌شناس تصریح کرد: فرصت حضور روحانی در نیویورک برای اولین بار به عنوان رییس جمهور ایران می‌تواند تبدیل به آغاز مناسبی برای پیگیری دقیق و مطلوب روابط میان ایران و آمریکا باشد و در این میان موضوع هسته‌یی یکی از محورهای مهم گفت‌وگو میان دو طرف است.

وی با بیان اینکه روحانی در سفر بیشکک با رهبران روسیه و چین گفت‌وگو کرد و به نظر می‌رسد قصد دارد با سایر رهبران 1+5 چنین فرصتی را در نیویورک به خود بدهد، اظهار کرد: تاکنون گفت‌وگو با رییس جمهور فرانسه قطعی شده است و دیدار وزیران خارجه ایران و انگلیس نیز برنامه‌ریزی شده و به نظر می‌رسد دیدارهای دیگری در پی باشد. در عین حال موضوعات سوریه، صلح خاورمیانه،‌حقوق بشر و پرونده هسته‌یی چهار موضوعی هستند که می تواند به طور صریح و شفاف محور گفت‌وگو باشد.

عضوشورای مرکزی حزب اعتماد ملی تاکید کرد: پایان دادن تحریم‌های ظالمانه‌ای که غرب علیه ایران آغاز کرده و ابعادش به تمامی ایرانیان سرایت کرده است از جمله موضوعات مهمی است که در دیدار رییس جمهور ایران و دیگر مقامات کشورمان در نیویورک مورد بحث قرار می‌گیرد.

وی با اشاره به رهنمود مقام معظم رهبری در حالی که بر نرمش قهرمانانه تاکید داشتند، گفت: فرمایش رهبری فرصتی را ایجاد کرد تا از تمامی ظرفیت‌های دیپلماسی مقامات کشورمان در مجمع عمومی سازمان ملل استفاده کنند.

این استاد دانشگاه در پاسخ به اینکه مقامات آمریکایی احتمال دیدار اوباما و روحانی در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل را داده‌اند گفت: با توجه به اینکه سخنرانی اوباما و روحانی در یک روز انجام می‌شود احتمال دیدار و گفت‌وگوی ساده و کوتاه بین این دو مقام وجود دارد.

حق‌شناس در رابطه با اینکه چگونه می‌توان چنین رویدادی را به یک فرصت برای منافع ملی تبدیل کرد، خاطرنشان کرد: یک سیاستمدار هوشمند باید از فرصت‌هایی که در اختیارش قرار می‌گیرد به نحو احسن استفاده کند چون ممکن است آن فرصت‌ها دیگر تکرار نشود. برای افزایش منافع اقتدار و امنیت ملی باید از هر فرصتی استفاده کرد. در حوزه سیاست خارجی هیچ خط قرمزی به جز منافع ملی وجود ندارد و گفت‌وگو از مهمترین و شناخته‌شده‌ترین راه‌ها برای دستیابی به منافع ملی است.

مدیر مسئول روزنامه اعتماد ملی تاکید کرد: استفاده نکردن از فرصت گفت‌وگو و تعامل در مجامع بین‌المللی مشکلاتی را برای ما ایجاد خواهد کرد.



پنجشنبه 28 شهریور 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

تعبیر «برد - برد» روحانی، ترجمان «نرمش قهرمانانه» رهبری است

کلمات کلیدی : نرمش قهرمانانه , امام خمینی , سپاه پاسداران انقلاب اسلامی , بازی برد برد , حسن روحانی , ارتش و سیاست , سیاست خارجی ,


 تاریخ : 29/6/1392   ساعت : 14:6نسخه چاپی
محمدجواد حق شناس مطرح كرد: تعبیر «برد - برد» روحانی، ترجمان «نرمش قهرمانانه» رهبری است

عضو شورای مركزی حزب اعتماد ملی خاطرنشان كرد: دخالت نکردن  سپاه و نیروهای نظامی در سیاست هم مورد تاکید امام (ره) بود و هم در وصیتنامه ایشان مطرح شد، اما گاه برخی با توجیه دفاع از ارزش‌های انقلاب اسلامی در سیاست دخالت کرده بودند، دخالتی كه آثار زیانباری برای كشور دارد.

عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی با اشاره به این جمله مقام معظم رهبری مبنی بر اینکه دیپلماسی عرصه لبخند و مذاکره است، اظهار کرد: مواضع سخت و تقابل‌جویانه در حوزه سیاست خارجی در گذشته آسیب زیادی به کشور وارد کرده است.

به گزارش «خلیج فارس»؛ محمدجواد حق‌شناس با بیان اینکه "تعبیر برد - برد از سوی رییس‌جمهور در حوزه سیاست خارجی، ترجمان دیگری از نرمش قهرمانانه است"، خاطرنشان کرد: رهبری از مثال مسابقه کُشتی برای تشریح دیپلماسی استفاده کردند. در این رقابت یک کشتی‌گیر می‌تواند یک امتیاز بدهد اما امتیاز بزرگتری دریافت کند و در پایان مسابقه، جمع امتیازات مهم است. اگر کشتی‌گیر بتواند در مقابل امتیازی که از دست داده، امتیازات بیشتری بدست آورد، موفق شده است.



این فعال سیاسی در گفتگو با ایسنا افزود: برای رسیدن به برد نهایی می‌توان به طرف مقابل امتیازی داد و این همان نرمش قهرمانانه‌ای است که رهبری اشاره کردند.

وی همچنین با اشاره به اینکه "در عرصه سیاست خارجی نباید دوگانگی در سیاستگذاری و فرماندهی داشته باشیم"، اظهار کرد:
یکی از مشکلاتی که در گذشته موجب می‌شد مذاکرات هسته‌ای پیش نرود، این بود که این پرونده از مجاری صحیح خود دنبال نمی‌شد. انتقال پرونده هسته‌ای از شورای عالی امنیت ملی به وزارت امور خارجه می‌تواند این مشکل را حل کند.

حق‌شناس، دخالت نکردن نهادهای غیرمسئول در سیاست خارجی را یکی از راه‌های تحقق صحیح راهبرد نرمش قهرمانانه دانست و خاطرنشان کرد: در گذشته سرمقاله روزنامه‌ای که به تندروی شهرت دارد، روابط ایران را با کشورهای حوزه خلیج فارس تحت‌الشعاع قرار می‌داد یا مثلا یک فرد نظامی سخنانی را بیان می‌کرد و آثار زیانباری متوجه کشور می‌شد.

به گفته وی، در عرصه سیاست خارجی باید کارشناسان و افراد و نهادهای مسئولی اظهار نظر کنند که منافع ملی را بر سایر حوزه‌ها اولویت دهند و بر مسائل حقوقی و دیپلماتیک تسلط داشته باشد.

این عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی در ادامه با اشاره به سخنان رهبری درباره ضرورت دخالت نداشتن سپاه در مسائل سیاسی اظهار کرد: مساله دخالت سپاه در سال‌های اخیر محل مناقشه و مساله‌ای بحث‌برانگیز بوده است. دخالت نکردن در سپاه و نیروهای نظامی در سیاست هم مورد تاکید امام خمینی(ره) بود و هم در وصیتنامه ایشان مطرح شده بود اما گاه برخی از اینها با توجیه دفاع از ارزش‌های انقلاب اسلامی در سیاست دخالت کرده بودند، در حالیکه فارغ از این بودند که این دخالت آثار زیانباری برای کشور دارد. /مشرق




دوشنبه 25 شهریور 1392
محمدجواد حق شناس نظرات ()

حسین انتظامی فردی میانه رو و معتدل است

کلمات کلیدی : معاون مطبوعاتی , وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی , حسین انتظامی , خبرنگاران , هیئت نظارت بر مطبوعات , کابینه11 ,


گفتگوی مثلث آنلاین با محمد جواد حق شناس 25 شهریور ماه 1392
گفت و 

محمد جواد حق شناس می گوید : حسین انتظامی فردی میانه رو و معتدل است

محمدجواد حق شناس در گفت و گو با خبرنگار مثلث آنلاین درباره انتصاب حسین انتظامی به معاونت مطبوعاتی فرهنگ و ارشاد اسلامی،  گفت: انتظامی تجربه مدیرکلی مطبوعات  داخلی را در کارنامه دارد، چند  سال هم در هیأت نظارت بر مطبوعات، نماینده مدیران مسئول روزنامه  ها و نشریات بود، در کل با فضای کار  ستادی در حوزه مدیریت مطبوعات آشناست.

وی با بیان اینکه  حسین انتظامی با فراز و فرودهای  یک نشریه آگاهی دارد، افزود: امیدوارم  او بتواند از تجربه خود برای بهبود  وضعیت روزنامه ها در چهارسال دوره دولت یازدهم استفاده کند و به انتظارات فراوان جامعه مطبوعاتی پاسخی در خور  بدهد.

این فعال مطبوعاتی اصلاح  طلب تصریح کرد: خواسته بسیاری از فعالان سیاسی و رسانه در زمان انتخابات از حسن روحانی این بود که به حوزه اطلاع رسانی و خبر توجه ویژه ای شود و در مقابل دکتر روحانی نیز به این حوزه کمک کند تا زمینه  باز شدن فضای فرهنگی، سیاسی  و اجتماعی برای فعالیت رسانه ای فرآهم آید.

این استاد روابط بین الملل افزود: از آنجاکه در ایران رادیو و تلویزیون اوضاع خاص خود را دارد و بخش خصوصی و  عمومی در آن ورودی ندارند، طبیعی  است که رسانه های مکتوب بیشتر  می توانند به ذائقه سلیقه های مختلف  سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی پاسخ و آنها را در جریان تحلیل  های روز قرار دهند.

مدیرمسئول روزنامه توقیف شده اعتماد ملی تأکید کرد: روند عملکرد هیأت نظارت بر مطبوعات در 8 سال گذشته وافی به مقصود نبوده و انتظار آن است که انتظامی در این بخش بتواند دیگر اعضای هیأت یادشده را با خود برای برآوردن خواسته های مردم همراه کند.

معاون اسبق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ادامه داد: وزارت  فرهنگ و ارشاد اسلامی به ویژه معاونت مطبوعاتی وکیل مدافع و حافظ منافع  مطبوعات است، امیدواریم در دوره مدیریت حسین انتظامی این معاونت در حوزه توسعه کمی و کیفی کار مطبوعاتی فعال تر، شاداب تر و پرتوان تر از گذشته عمل کند.

حق شناس به سختی کار  خبرنگاران و فعالان عرصه رسانه  اشاره و اظهار کرد: این حرفه نیاز به پیشتیبانی دارد تا در مقابل نقدها و هجمه های سلیقه ای بتواند فعالیت کند، از آنجا که انتظامی فردی میانه رو بوده و اعتدال در رفتار، کردار و گفتار او مشهود است پیش بینی می شود که وکیل مدافع خوبی برای مطبوعات باشد و از موکل خود پرتلاش و فعال حمایت کند تا شاهد دوران پررونقی برای مطبوعات باشیم.




( تعداد کل صفحات: 21 )

[ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ ... ]